Liselotte @ Ollantaytambo

Semana Santa-kapper-afscheid...

2005-03-29T15:30:00.002-08:00

Semana Santa is begonnen, deze week zijn er allemaal processies door heel Ollanta en vele missen in de kerk. Woensdagavond ben ik met Lucero naar een processie gegaan en zijn we een heel stuk meegelopen met de Virgin Maria en de mannen liepen met Jesus mee. In Sevilla was het toch allemaal wat indrukwekkender om mee te maken, de beelden waren op de eerste plaats veel groter en zwaarder en moesten dan ook door 50 man gedragen worden, genaamd de costelleros, mannen die een heel jaar lang oefenen om die ene dag het beeld te dragen. Hier in Ollanta zijn de beelden veel kleiner en worden gedragen door zo’n 6 man. Vrijdag was de dag van de kruisiging en ben ik met Lindsay en Emily ’s ochtends vroeg naar de kerk gegaan om half 5, het kruis werd deze ochtend naar de fortaleza, de ruinas gedragen, ik dacht we gaan een stukje omhoog in de ruinas, maar we gingen tot ver daar boven, een hele klim, zo mooi het uitzicht, prachtig, je kon heel Ollanta zien van bovenaf en ook de ruinas van bovenaf, gaaf! Daar boven op de top van de berg, hebben we zo’n uur gewacht op de processie met het kruis. Daar aangekomen werd het kruis geplaatst en door de pastoor en konden de mensen hun zondes opbiechten door geslagen te worden met een zweep door de pastoor, heel apart, je kon zelf kiezen hoeveel slagen je wilde en zo werd je gestraft voor je zonden. Er werd veel gelachen door de omstanders, aparte ervaring, iedereen deed heel lacherig over iets wat redelijk serieus genomen moet worden volgens mij en niet gezien kan worden als een of ander spectakel. Daarna met Emily, Christiaan en Javier (oom en broer van haar familie) omlaag via een zelf verzonnen route, super leuk! Deze vrijdag mag er niet ontbeten worden en wordt er met de lunch een 12-gangen diner gegeten… Was zeer benieuwd, wij kregen uiteindelijk een 10 gangen diner, met het brood, de wijn en de druiven meegerekend. Er werd deze dag geen vlees gegeten, alleen vis, alles was gebaseerd op melk, kaas en eieren. Eerst soep van lisa’s (een of andere aardappel, super lekker, genaamd naar mij dus!), daarna soep met garnalen (heel bijzonder hier, eten ze namelijk nooit, wordt alleen met Semana Santa geimporteerd), toen vis met aardappel en sla, daarna gisado van perzik, toen rijst met melk en toen een soort van kersensap, daarna chocolodemelk met koek en brood. Dit alles werd tot een gang gerekend, zo kom je er wel dacht ik! Die avond naar de processie waarin Jesus in een glazen kist werd gedragen en huilende Maria erachteraan in het zwart gekleed. Zondag is het Pasen en is er nog een laatste mis en processie, laatste dag van Semana Santa. Woensdagavond met ik wat gaan drinken met Henri, Paula, Kenner en wat andere jongens in Senor Ganso, rond het kampvuurtje gezeten, heerlijk is dat, deze tent is ook zo geweldig, lekker buiten zitten, biertje erbij! De volgende dag kwam Emily met haar ouders en broer naar Ollanta, ik was uitgenodigd om mee uit eten te gaan, heel gezellig, leuke ouders en broer, daarna zei Emily zullen we ff naar Paula en Kenner gaan, prima, doen we normaal nooit echt spontaan, maar goed idee. Daar aangekomen bleken ze een soort van afscheidsfeestje voor mij georganiseerd te hebben, met een groot spandoek, ‘te queremos mucho’ y ‘vamos a echarte de menos’, we houden van je en we gaan je missen, zo lief! Paula had allemaal lekkere dingen in huis gehaald, Lindsay was er ook en Lucho en Alejo en Jose kwamen later ook nog binnenvallen. Was super gezellig, over gehad wat ik het meeste zou gaan missen….dat is zeker de prachtige natuur hier, de bergen, het uitzicht vanuit mijn raam (in amsterdam zie ik een ander huis, in plaats van reusachtige groene bergen) en daarnaast de rust, het relaxte leventje, leven zonder televisie, zonder mobiel, zo lekker is dat en natuurlijk zal ik de mensen gaan missen die ik in deze 3maanden heb leren kennen in Ollanta! Ze hadden dit avondje georganiseerd, omdat Emily van het weekend met haar ouders naar Machu Picchu is gegaan en de hele volgende week naar Puno en lake titicaca gaat, laatste keer dat we dus met z’n allen bij elkaar zijn…Ja elke dag die ik hier nog heb komt niet meer terug, mijn laatste zaterdag, mijn laatse zondag etc… Ik heb deze week ook nog wat nuttige interviews gehouden met Cesar van de gemeente en met Rosa, zij heeft een restaurantje en heeft meegeholpen met de opbouw van het museum in Ollanta. Verder nog met een buschaffeur gekletst en met mensen op plaza de armas. Er is dus een nieuwe regel ingevoerd dat de artesanos niet meer naar de toeristen mogen toerennen om te verkopen, ze moeten op een plek blijven staan en de toerist dus niet lastig vallen, anders krijgen ze een boete van 2 of 3 dagen niet verkopen. Ik heb dit ff gadegeslagen en het werkt wel, ze gaan dus niet meer naar de toeristen toe, maar in plaats daarvan schreeuwen ze wat ze verkopen, ook een tactiek! De komende dagen is er nog een vergadering van hoteles en restaurantes en ik wil nog een laatste interview met de alcalde. Ook wil ik met Persi van het INC praten, dit is het cultureel instituut van de overheid, zij zorgen voor het behouden en beschermen van archeologische overblijfselen zoals de ruinas. Ik heb tot nu toe alleen maar negatieve verhalen van de mensen gehoord over het INC, dat mensen die in een Inka huis wonen niet eens een wc of douche mogen construeren, omdat dit de inka overblijfselen beschadigd. Ook mag er geen cement gebruikt worden, alleen adobe, terwijl een groot hotel met veel geld dus, wel zomaar cement mag gebruiken, zo oneerlijk, als je geld hebt is alles mogelijk, ben je arm heb je geen rechten… Zaterdag 26 maart was er een groot muziekfestival in Urubamba. Vandaag is Janneke naar Ollanta gekomen, vriendinnetje van Mark, wat weer een vriend van Mathijs, mijn broertje, is. Heb haar al vaker in Cusco ontmoet en deze zaterdag zijn we naar Ollanta gegaan om lekker te lunchen, heb haar mijn huis laten zien, ze vond de dieren en kids helemaal geweldig, verder heb ik haar wat kleren van me gegeven, ik kan namelijk niet alles mee terug nemen, met al die papieren, boeken en souvenirs die ik heb verzameld gedurende drie maanden…Die avond ben ik nog naar het festival gegaan, heb daar Henri en wat andere jongens ontmoet, deed me denken aan museumplein, groot grasveld, verschillende podia en peruaanse bekende bands, was heel gezellig, blij dat ik nog gegaan was! Het plan is als volgt, om donderdagmiddag naar Cusco te gaan, nog een laatste afspraak te hebben met de antropoloog Rossano en een jongen van het INC, die me een boek geeft over de vergadering toen in Urubamba over Machu Picchu. Die avond stappen in Cusco met Janneke en vrijdag 1 april om 8.00uur ’s ochtends met het vliegtuig naar Lima. Daar ga ik bij Yvonne, vriendinnetje Carlijn, logeren voor een nachtje en hopelijk naar het strand en wat shoppen! De nacht van zaterdag op zondag om 1uur heb ik mijn vlucht van Lima naar Atlanta in de States, daar mag ik gezellig 10uur doorbrengen om vervolgens door te vliegen naar Amsterdam. Op 4 april kom ik om 8.00uur ’s ochtends aan op Schiphol! Roos als jij je verjaardag aan het vieren bent, denk dan maar ff aan me, dan stap ik op het vliegtuig… Ik ben trouwens ook maar naar de kapper geweest, aangezien het knippen hier 1,50Euro kost, aan de ene kant beetje risky, maar ja je moet risicos durven nemen! Ik wilde het ook gewassen hebben, dit was 10 sol in totaal, zo´n 3Euro dus. Ik mocht gaan zitten, de plantenspuit kwam er aan te pas en knippen maar, nou ja eigenlijk snijden, ik had toch echt gevraagd te wassen, maar dit gebeurt dus achteraf, heel aparte volgorde, zat met angst in die stoel, maar uiteindelijk helemaal goed gekomen, stukje korter alleen! Afgelopen zondag, mijn laatste zondag...was er een feest van de dansgroep van Dalmiro. Lunch, onwijs bord vol met kip, aardappels, pasta en gevulde paprika, dat terwijl we net geluncht hadden...en heel veel chicha fruteada, bier van mais gemaakt, uit de Inka-tijd, heerlijk! Na die vele chicha gingen de mannen hun voordracht nog ff oefenen, super lachen, ging nog best goed. Daarna naar het restaurant Mayupata, dit bestond zoveel jaar, vandaar dat de mannen uitgenodigd waren te dansen. Ik was er ook bij in de kleedkamer (zoals iedereen hoor!) en wat ze toch allemaal aandoen en omhangen, sjaaltjes, hoeden, alles bekleed met heel veel kralen en glitters en een masker van een neger, dit alles om de bevrijding van de negers na de slavernij, zo´n 300 jaar geleden, te vieren. Ze hadden ook allemaal een ijzeren ketting van hun riem naar hun schoen, dit om de slavernij te symboliseren. De dans was prachtig!

Nu nog bezig met mijn laatste interviews en deze gelijk uit werken, dat scheelt weer werk in nederland (rotwerkje, tijdrovend, maar het positieve is dat het je aan het denken zet en je zo weer op nieuwe hypothesen en vragen komt). Verder souvernirs aan het verzamelen, afscheid aan het nemen, iedereen in mijn dagboek aan het laten schrijven en wat zal ik het gaan missen hier, de natuur, de cultuur, het uitzicht, de bergen, de mensen, de rust, mijn hostfamilie en de kids en iedereen die ik hier heb leren kennen... Daarentegen heb ik ook weer veel zin om terug naar huis te gaan en iedereen weer te zien!

Semana Santa-kapper-afscheid...

2005-03-29T15:30:00.001-08:00

Semana Santa-kapper-afscheid...

2005-03-29T15:30:00.000-08:00

Semana Santa is begonnen, deze week zijn er allemaal processies door heel Ollanta en vele missen in de kerk. Woensdagavond ben ik met Lucero naar een processie gegaan en zijn we een heel stuk meegelopen met de Virgin Maria en de mannen liepen met Jesus mee. In Sevilla was het toch allemaal wat indrukwekkender om mee te maken, de beelden waren op de eerste plaats veel groter en zwaarder en moesten dan ook door 50 man gedragen worden, genaamd de costelleros, mannen die een heel jaar lang oefenen om die ene dag het beeld te dragen. Hier in Ollanta zijn de beelden veel kleiner en worden gedragen door zo’n 6 man. Vrijdag was de dag van de kruisiging en ben ik met Lindsay en Emily ’s ochtends vroeg naar de kerk gegaan om half 5, het kruis werd deze ochtend naar de fortaleza, de ruinas gedragen, ik dacht we gaan een stukje omhoog in de ruinas, maar we gingen tot ver daar boven, een hele klim, zo mooi het uitzicht, prachtig, je kon heel Ollanta zien van bovenaf en ook de ruinas van bovenaf, gaaf! Daar boven op de top van de berg, hebben we zo’n uur gewacht op de processie met het kruis. Daar aangekomen werd het kruis geplaatst en door de pastoor en konden de mensen hun zondes opbiechten door geslagen te worden met een zweep door de pastoor, heel apart, je kon zelf kiezen hoeveel slagen je wilde en zo werd je gestraft voor je zonden. Er werd veel gelachen door de omstanders, aparte ervaring, iedereen deed heel lacherig over iets wat redelijk serieus genomen moet worden volgens mij en niet gezien kan worden als een of ander spectakel. Daarna met Emily, Christiaan en Javier (oom en broer van haar familie) omlaag via een zelf verzonnen route, super leuk! Deze vrijdag mag er niet ontbeten worden en wordt er met de lunch een 12-gangen diner gegeten… Was zeer benieuwd, wij kregen uiteindelijk een 10 gangen diner, met het brood, de wijn en de druiven meegerekend. Er werd deze dag geen vlees gegeten, alleen vis, alles was gebaseerd op melk, kaas en eieren. Eerst soep van lisa’s (een of andere aardappel, super lekker, genaamd naar mij dus!), daarna soep met garnalen (heel bijzonder hier, eten ze namelijk nooit, wordt alleen met Semana Santa geimporteerd), toen vis met aardappel en sla, daarna gisado van perzik, toen rijst met melk en toen een soort van kersensap, daarna chocolodemelk met koek en brood. Dit alles werd tot een gang gerekend, zo kom je er wel dacht ik! Die avond naar de processie waarin Jesus in een glazen kist werd gedragen en huilende Maria erachteraan in het zwart gekleed. Zondag is het Pasen en is er nog een laatste mis en processie, laatste dag van Semana Santa.

Woensdagavond met ik wat gaan drinken met Henri, Paula, Kenner en wat andere jongens in Senor Ganso, rond het kampvuurtje gezeten, heerlijk is dat, deze tent is ook zo geweldig, lekker buiten zitten, biertje erbij! De volgende dag kwam Emily met haar ouders en broer naar Ollanta, ik was uitgenodigd om mee uit eten te gaan, heel gezellig, leuke ouders en broer, daarna zei Emily zullen we ff naar Paula en Kenner gaan, prima, doen we normaal nooit echt spontaan, maar goed idee. Daar aangekomen bleken ze een soort van afscheidsfeestje voor mij georganiseerd te hebben, met een groot spandoek, ‘te queremos mucho’ y ‘vamos a echarte de menos’, we houden van je en we gaan je missen, zo lief! Paula had allemaal lekkere dingen in huis gehaald, Lindsay was er ook en Lucho en Alejo en Jose kwamen later ook nog binnenvallen. Was super gezellig, over gehad wat ik het meeste zou gaan missen….dat is zeker de prachtige natuur hier, de bergen, het uitzicht vanuit mijn raam (in amsterdam zie ik een ander huis, in plaats van reusachtige groene bergen) en daarnaast de rust, het relaxte leventje, leven zonder televisie, zonder mobiel, zo lekker is dat en natuurlijk zal ik de mensen gaan missen die ik in deze 3maanden heb leren kennen in Ollanta! Ze hadden dit avondje georganiseerd, omdat Emily van het weekend met haar ouders naar Machu Picchu is gegaan en de hele volgende week naar Puno en lake titicaca gaat, laatste keer dat we dus met z’n allen bij elkaar zijn…Ja elke dag die ik hier nog heb komt niet meer terug, mijn laatste zaterdag, mijn laatse zondag etc…

Ik heb deze week ook nog wat nuttige interviews gehouden met Cesar van de gemeente en met Rosa, zij heeft een restaurantje en heeft meegeholpen met de opbouw van het museum in Ollanta. Verder nog met een buschaffeur gekletst en met mensen op plaza de armas. Er is dus een nieuwe regel ingevoerd dat de artesanos niet meer naar de toeristen mogen toerennen om te verkopen, ze moeten op een plek blijven staan en de toerist dus niet lastig vallen, anders krijgen ze een boete van 2 of 3 dagen niet verkopen. Ik heb dit ff gadegeslagen en het werkt wel, ze gaan dus niet meer naar de toeristen toe, maar in plaats daarvan schreeuwen ze wat ze verkopen, ook een tactiek! De komende dagen is er nog een vergadering van hoteles en restaurantes en ik wil nog een laatste interview met de alcalde. Ook wil ik met Persi van het INC praten, dit is het cultureel instituut van de overheid, zij zorgen voor het behouden en beschermen van archeologische overblijfselen zoals de ruinas. Ik heb tot nu toe alleen maar negatieve verhalen van de mensen gehoord over het INC, dat mensen die in een Inka huis wonen niet eens een wc of douche mogen construeren, omdat dit de inka overblijfselen beschadigd. Ook mag er geen cement gebruikt worden, alleen adobe, terwijl een groot hotel met veel geld dus, wel zomaar cement mag gebruiken, zo oneerlijk, als je geld hebt is alles mogelijk, ben je arm heb je geen rechten…

Zaterdag 26 maart was er een groot muziekfestival in Urubamba. Vandaag is Janneke naar Ollanta gekomen, vriendinnetje van Mark, wat weer een vriend van Mathijs, mijn broertje, is. Heb haar al vaker in Cusco ontmoet en deze zaterdag zijn we naar Ollanta gegaan om lekker te lunchen, heb haar mijn huis laten zien, ze vond de dieren en kids helemaal geweldig, verder heb ik haar wat kleren van me gegeven, ik kan namelijk niet alles mee terug nemen, met al die papieren, boeken en souvenirs die ik heb verzameld gedurende drie maanden…Die avond ben ik nog naar het festival gegaan, heb daar Henri en wat andere jongens ontmoet, deed me denken aan museumplein, groot grasveld, verschillende podia en peruaanse bekende bands, was heel gezellig, blij dat ik nog gegaan was!

Het plan is als volgt, om donderdagmiddag naar Cusco te gaan, nog een laatste afspraak te hebben met de antropoloog Rossano en een jongen van het INC, die me een boek geeft over de vergadering toen in Urubamba over Machu Picchu. Die avond stappen in Cusco met Janneke en vrijdag 1 april om 8.00uur ’s ochtends met het vliegtuig naar Lima. Daar ga ik bij Yvonne, vriendinnetje Carlijn, logeren voor een nachtje en hopelijk naar het strand en wat shoppen! De nacht van zaterdag op zondag om 1uur heb ik mijn vlucht van Lima naar Atlanta in de States, daar mag ik gezellig 10uur doorbrengen om vervolgens door te vliegen naar Amsterdam. Op 4 april kom ik om 8.00uur ’s ochtends aan op Schiphol! Roos als jij je verjaardag aan het vieren bent, denk dan maar ff aan me, dan stap ik op het vliegtuig…

Ik ben trouwens ook maar naar de kapper geweest, aangezien het knippen hier 1,50Euro kost, aan de ene kant beetje risky, maar ja je moet risicos durven nemen! Ik wilde het ook gewassen hebben, dit was 10 sol in totaal, zo´n 3Euro dus. Ik mocht gaan zitten, de plantenspuit kwam er aan te pas en knippen maar, nou ja eigenlijk snijden, ik had toch echt gevraagd te wassen, maar dit gebeurt dus achteraf, heel aparte volgorde, zat met angst in die stoel, maar uiteindelijk helemaal goed gekomen, stukje korter alleen!

Afgelopen zondag, mijn laatste zondag...was er een feest van de dansgroep van Dalmiro. Lunch, onwijs bord vol met kip, aardappels, pasta en gevulde paprika, dat terwijl we net geluncht hadden...en heel veel chicha fruteada, bier van mais gemaakt, uit de Inka-tijd, heerlijk! Na die vele chicha gingen de mannen hun voordracht nog ff oefenen, super lachen, ging nog best goed. Daarna naar het restaurant Mayupata, dit bestond zoveel jaar, vandaar dat de mannen uitgenodigd waren te dansen. Ik was er ook bij in de kleedkamer (zoals iedereen hoor!) en wat ze toch allemaal aandoen en omhangen, sjaaltjes, hoeden, alles bekleed met heel veel kralen en glitters en een masker van een neger, dit alles om de bevrijding van de negers na de slavernij, zo´n 300 jaar geleden, te vieren. Ze hadden ook allemaal een ijzeren ketting van hun riem naar hun schoen, dit om de slavernij te symboliseren. De dans was prachtig!

Nu nog bezig met mijn laatste interviews en deze gelijk uit werken, dat scheelt weer werk in nederland (rotwerkje, tijdrovend, maar het positieve is dat het je aan het denken zet en je zo weer op nieuwe hypothesen en vragen komt). Verder souvernirs aan het verzamelen, afscheid aan het nemen, iedereen in mijn dagboek aan het laten schrijven en wat zal ik het gaan missen hier, de natuur, de cultuur, het uitzicht, de bergen, de mensen, de rust, mijn hostfamilie en de kids en iedereen die ik hier heb leren kennen... Daarentegen heb ik ook weer veel zin om terug naar huis te gaan en iedereen weer te zien!

2005-03-22T08:11:00.000-08:00

Volgende dag het eiland Taquile bezocht voor een paar uurtjes!

2005-03-22T08:08:00.000-08:00

Er werd ons die avond traditionele kleding aangedaan, geweldig mooi, die rok tot hoog onder de borst en flink aangesnoerd, kon nauwelijks meer adem halen...

2005-03-22T08:05:00.000-08:00

Dit was mijn hotelkamer op de rieteilanden! Aan de rand van het water, beetje risky, maar ik heb het overleefd!

2005-03-22T08:01:00.000-08:00

Op de boot naar de Uros, rieteilanden, ik als enige Nederlander tussen allemaal mensen uit Israel, wat een mooie mensen!!

2005-03-22T07:58:00.000-08:00

Dit zijn Ton en Etienne uit Breda en Utrecht, zij maken een documentaire over Peru en Bolivia, misschien dat de documentaire verschijnt op de IDFA....Andere meisje komt uit Canada, Tracy.

2005-03-22T07:54:00.000-08:00

Op naar Isla del Sol, geboorteplaats eerste Inka, Manco Capac. Op de achtergrond zie je Copacobana, hippie-plaatsje in Bolivia!

2005-03-22T07:50:00.000-08:00

Lake titicaca!

Lake Titicaca en Copacobana

2005-03-21T05:51:00.000-08:00

Allereerst wil ik ff vermelden dat ik het pakketje van mijn ouders heb ontvangen en het pakketje van Lyon en Chantine, super!! Was woensdagmiddag na de vergadering over het toerisme in Ollanta, helemaal blij, allemaal lekkere dingen, drop natuurlijk, stroopwafels, leuke tijdschriften, thee en cappuchino en allemaal leuke dingen voor de kids, van stickers tot kleurpotloden en van autootjes tot knuffeltjes, super bedankt!!

Ben net terug uit Titicaca, dit is het hoogste vaarbare meer ter wereld, 4000 meter, het was geweldig mooi!! Woensdagavond, na een hapje eten met Janneke en haar Zwitsers huisgenootje in Cusco, op de bus gestapt naar Puno. IJskoud in bus, had geen slaapzak meegenomen, omdat ik niet dacht deze nodig te hebben.... Die ochtend gelijk door naar Copacobana in Bolivia, eerst uitschrijven in Peru, toen letterlijk de grens over wandelen en inschrijven in Bolivia, weer allemaal leuke stempels erbij in mijn paspoort!! In Copacobana twee nederlandse jongens leren kennen, Ton en Etienne, die documentaire over Peru en Bolivia aan het filmen zijn, zo gaaf! Willen ze inschrijven voor IDFA, maar zijn ze waarschijnlijk te laat voor... Die dag ook naar Isla del Sol geweest, eiland van de eerste Inka, Manco Capac, allemaal hippie mensen met muziek op de boot, heel gezellig, de meeste mensen bleven een nachtje overnachten, maar helaas, had ik geen tijd voor, strak schema! Had meisje, Tila uit Griekenland leren kennen op de boot, zij ging diezelfde dag ook weer terug, nou ja, we hadden maar 40 minuten, geen tijd om uberhaupt iets te zien...We liepen een beetje rond op een miniscuul deel van het eiland en werden er zo melig van, en na wat geklim en gelach konden we weer terug...al met al was het uitzicht prachtig! Die avond heerlijke vis gaan eten met een hele groep, aan het meer, zonsondergang, mooi! Toen met die Ton en Etienne en nog een meisje uit Canada de kroeg in, hele avond biertjes gedronken en over allemaal interessante onderwerpen geklests, over allemaal documentaires van het IDFA, toerisme, wereldhandel etc. Die volgende dag, na een heerlijk warme douche en een sapje op het strand, wat gaan drinken met de jongens en toen terug met de bus naar Puno, daar de boot gepakt naar de Uros rieteilanden. Met reizen kom je trouwens steeds weer dezelfde mensen tegen, zat in de bus met Iris, meisje uit Israel, zij heeft ook in het leger gezeten, bizarre verhalen. Op een gegeven moment zat ik in het busje om naar de boot te gaan, vol met mensen uit Israel, wat een onwijs mooie mensen trouwens, echt een Nederlander, ik dan, omringd door Israeliers! Toen de boot op, twee rieteilanden bezocht en toen bleef ik als enige achter op een rieteiland om de nacht door de brengen... Had ik als tip van Ton en Etienne te horen gekregen, leek me wel super om mee te maken. Ik zat wel op het meest ´ontwikkelde´ eiland van de Uros, de enige met telefoon en postkantoortje, zo grappig! Ik sliep dan in een soort van wigwam van riet gemaakt, gelukkig had ik een matras, de lokale mensen slapen gewoon op het riet... Heel knus hutje, prachtig uitzicht op Puno, het eiland bewoog af en toe, zijn natuurlijk ook drijvende eilanden! Aan de rand van het eiland is het soppig, bizar hoe zoiets kan bestaan...Bestaan trouwens al vanaf voor het jaar nul, toen de Uros tijdens een oorlog maar op het water zijn gaan wonen. Er woonden 4 families op mijn eiland, iedereen kwam met me kletsen, kreeg avondeten, rijst, frietjes en ei en een heerlijke thee, rond 9uur is het pikdonker op het eiland en gaat iedereen slapen.

Na deze bijzondere ervaring zou ik de volgende morgen opgehaald worden, om naar het eiland Amantani te gaan....ik wachten, dacht dat ze me vergeten waren, toen werd ik toch nog met een roeiboot opgehaald om naar de grotere boot gebracht te worden, net onderweg, kwam die grote boot er net aan, wij weer terug roeien, die mensen in die boot, wat mijn groep bleek te zijn, hadden echt zoiets van wat doet dat blanke meisje daar alleen in die roeiboot en waar gaat ze heen... grappig... daar gingen we dan, 3uur varen, voelde me niet helemaal lekker, dus beetje geslapen op de boot, een nederlands stel, Hanneke en Sander uit Uden leren kennen, gezellig mee gekletst en uiteindelijk ook met hun in een familie op Amantani beland, die middag met onze familie geluncht en daarna wandelen naar de tempel. Alfonso de man van het gezin, wilde ons overhalen te paard te gaan, 30 sol voor 20min, terwijl je in cusco 20sol voor 4uur betaald...echt een zakenman! Hanneke ging wel op het paard en Sander en ik ernaast gelopen, prima, viel reuze mee, zeker als je de inka trail hebt gedaan! Wij waren de eerste van onze groep die bij de tempel aangekomen waren, uit verveling gingen we mutsen passen, geweldig gelachen, uiteindelijk liepen we allemaal met zo´n leuke gebreide muts rond, was trouwens ook heerlijk warm!! Prachtig uitzicht vanuit de tempel, zonsondergang gezien, lucht was helemaal roze, om ons warm te houden nog een kopje thee gedronken, muña thee, soort van mint, gezond! Toen terug naar beneden, avondeten en toen werd ons traditionele kleding aangedaan, rok flink aangesnoerd, lekker hoog, net onder je ribben, kon nauwelijks meer adem halen, prachtig geborduurde blouse en een zwarte sjaal met borduursels, voelde me wel een beetje een nijlpaard, die rok maar je sowieso 10x dikker...Sander kreeg een poncho aan en een muts, niet zo spannend als onze kleding... Op naar het feest, alle andere van onze groep logeerden ook in families, allemaal verkleed, super leuk, werd veel gedanst, allemaal traditionele dansen. In ons gezin hebben ze 3kids en het meisje Marie-belle van 9jaar was ook mee naar het feest, zij wilde de hele tijd met ons dansen, echt leuk! Rond 10uur naar huis, nog lang gekletst in bed, toen gaan slapen en rond 8uur weer met de boot naar Taquile. Adres van onze familie gekregen om alle foto´s op te sturen of wat we dan ook wilden opsturen, ok...Het water was onrustig, grote golven, de boot ging aardig hard op en neer, je werd er bijna misselijk van...Daar aangekomen gewandeld, heel verhaal gekregen van onze gids over het dragen van de mutsen van de lokale mensen, wit en rood betekent single en gekleurd is getrouwd, als er dan een oudere man voorbij kwam in een wit-rode muts, was het van, zo nog steeds vrijgezel! Het weer was heerlijk, na de lunch 3uur op de boot, terug naar Puno, het zonnetje scheen fel, we zaten op het achterdek, heerlijk!! In Puno ff wat gaan eten in een onwijs kleurrijk tentje met allemaal banken, daarna met de bus naar Cusco, Hanneke en Sander gingen door naar Arequipa, Lima, Galapagos eilanden en Quito in Ecuador, dan weer terug naar Cusco waar ze in totaal 9maanden vrijwilligerswerk doen met straatkinderen. Ik was om 5uur in Cusco, wat moet je dan....beetje gelezen, koffie gedronken, totdat de internetcafes om 8uur dan eindelijk opengingen!

Het was geweldig om het Lake titicaca op deze manier te leren kennen, het was kort, maar heb alles gezien wat ik wilde, zelfs in bolivia geweest, prachtig, heerlijk weer, super leuke mensen leren kennen en weer een hoop ervaring opgedaan! Zo nog ff voor een euro naar de kapper in Cusco, ben zeer benieuwd...ik laat het jullie weten, dan door naar Ollanta, nog maar anderhalve week in Ollanta, is deze week trouwens semana santa en dan naar Lima, twee daagje strand, en dan echt naar huis! Nog ff een paar belangrijke interviews houden en alles vragen wat ik nog mis...alles komt goed!!

Nog maar twee weekjes te gaan...

2005-03-16T14:42:00.000-08:00

Mijn vlucht van Cusco naar Lima is geboekt, 1 april om 8uur ’s ochtends, nog ff kijken of ik rond 4uur ’s ochtends met een collectivo (busje) ga of dat ik de dag ervoor al naar Cusco ga en daar in een hostal verblijf. Ben met Emily vrijdag naar Cusco gegaan, veel gegaan die dag, vlucht dus geboekt, naar immigratiekantoor gegaan ivm visum. Ik heb een visum van 90dagen en op de 91e dag van mijn verblijf in Peru, vlieg ik ’s ochtends om 1uur terug naar Amsterdam, 1 dag of eigenlijk 1 uur over limiet, gelukkig kan ik gewoon per dag betalen, kost 1$, hoef ik gelukkig niet naar Bolivia om daar meer dan 24uur te verblijven, wat ik dolgraag zou willen, maar waar ik helaas geen tijd voor heb. Verder heb ik twee boeken van antropoloog Rossano mogen lenen, zo aardig, deze kan ik voordat ik vertrek teruggeven in Cusco. Emily en ik hebben verder heerlijke mokka-koffie gedronken, onze boeken ingeruild tegen andere boeken in de South American Explorers Club, super handig systeem. Veel geshopt, veel souvernirtjes gekocht en hotel voor de ouders en het broertje van Emily geboekt. Die avond bij Daisy blijven logeren, Daisy uit New York is lerares engels in het museum en woont in de weekenden in Cusco. Daisy woont met twee andere meiden, ook lerares engels. Met een hele groep gaan uiteten, hoofdzakelijk omringd door Amerikanen, aardig maar zo oppervlakkig. Emily schaamde zich er bijna voor, gelukkig is zij heel anders, waar ze zelf ook heel blij om is. Paula was er ook bij, die later op de avond haar vriendje Kenner, waar ze onwijze ruzie mee had, tegenkwam in een of ander mini straatje, en met hem wilde praten en niet meer terugkwam naar de tent waar wij op haar aan het wachten waren…beetje jammer, zijn uiteindelijk niet meer gaan dansen, alleen drankjes gedronken in een typische peruaanse tent. Na een nacht op de bank, zijn we naar ‘Barratilla’ gegaan, een soort van vlooienmarkt met tweedehands kleding en tweedehands spullen. Jeetje wat een rommel, er werden lege cola flesjes verkocht, plastic doppen van flessen, deksels van jampotten, bizar. Het was er superdruk, nauwe doorgangen, geen wonder dat je hier beroofd wordt van alles wat je bij je hebt, wij hadden trouwens heel slim geen tas bij ons!

Zondag ben ik naar Huilloc gegaan, wilde met de mensen daar praten. Om 7uur met de truck naar Huilloc, het was ook markt, dus veel marktvrouwen met heel hun handel in de truck. Die avond daarvoor was ik gaan dansen in Ollanta met Emily en Lindsay, we hadden immers wat in te halen, was super gezellig! Aangezien er maar 1 discotheek in Ollanta is en het zaterdagavond was, was het hele dorp leegstroomd naar de disco, alleen maar bekenden. Kort nachtje dus die nacht…. In Huilloc met de marktmensen meegegaan, eerst tot 12uur in Huilloc verkopen en dan door naar Patacancha om tot 15uur te verkopen. Een man leren kennen die daar was vanwege het landprobleem tussen Huilloc en Romera, land wat vroeger geen eigenaar had, is nu in beslag genomen door Huilloc, terwijl het op papier tot Romera behoort. Met die man nog wat bekenden opgezocht in Patacancha, uitgenodigd om te lunchen, als voorgerecht aardappelen, klein, hard, wit en een beetje droog, toen als hoofdgerecht aardappelen, geel, beetje zoals wij ze kennen, met een salade van rode ui en tomaat, heerlijk, ben fan van dit eten, echt!

Ga trouwens woensdag naar Puno, lake titicaca, met de nachtbus en heb een bed in de bus, wat een luxe! Ik wil eerst naar copacobana in Bolivia gaan en naar Isla del Sol, daarna naar de rieteilanden en naar Taquile Isla, waar community-based tourism bestaat. Janneke, vriendinnetje van Mark, wat weer een goede vriend van Mathijs is, is nu ook in Cusco om een cursus spaans te doen en vrijwilligerswerk. Zij gaan met hun school aankomend weekend naar Titicaca en puno, super leuk, hopelijk ga ik haar vrijdag of zaterdag daar ontmoeten. Heb haar afgelopen weekend ook in Cusco ontmoet, ff drankje gedaan met andere meiden van haar school, heel gezellig!

Nog wat dingen hier waar ik maar niet aan wen….:
-Elke avond moet ik wel een paar insecten van het leven ontnemen, zoals mini sprinkhanen, spinnen, vliegen, motten, pissebedden en zo heel af en toe een onwijze sprinkhaan, die ik dan op spastische wijze naar buiten werk…Een tijdje geleden schrok ik me te pletter, grote spin gesignaleerd in mijn kamer, niets voor mij, ik met mijn moordwapen (slipper) op die spin af, gemept en geraakt dacht ik, viel hij in een opgepropte deken, geen afdruk op muur achtergelaten en na het checken van de deken ook geen lijkje gespot, spoorloos….ahhhhh…..
- In de dorpjes Huilloc en Patacancha, vraag je naar een wc, bestaat gewoonweg niet, geen openbare toiletten en ook niet in de huizen zelf. Blijft bizar dat iedereen maar zijn behoefte op elke willekeurige plek doet. Af en toe lijkt het wel of niemand van de vrouwen naar de wc hoeft, mannen zie je daarentegen overal plassen, niet alleen in de comunidades, ook in Ollanta, zo ranzig, komt waarschijnlijk ook van alle alcohol en de chicha. Ik heb altijd moeite om een plekje te vinden, zeker in die bergen, iedereen kan je zien…
- het openbaar vervoer, iedereen die je vastgrijpt als we over een of andere steen rijden of door een gat in de weg. Als we in de truck naar Huilloc gaan of als we in een busje van Cusco naar Ollanta zitten, vreselijk, al die niet even lekker ruikende mensen, kleffe warme handen, die op je leunen, je vastgrijpen, tegen je aan hangen, duwen en dat 2uur lang, niet echt heel prettig.
- Het hebben van vlooienbeten of wat het dan ook mag zijn, maar het jeukt enorm. Ik weet niet waar ze vandaan komen, ze springen volgens mij al over als je met iemand staat te praten of als je langs een hond loopt, of ze springen in je broek vanaf de straat ofzo…Ik douche me nota bene iedere dag!!!!!

Dingen die ik heerlijk vind hier zijn, veel lezen, lekker vroeg naar bed, de hele avond dansen zonder een druppel alcohol, geen televisie kijken, een twee persoonsbed, de prachtige natuur, de ontzettend aardige mensen hier en aardappelen koken met schil en daarna als snack pellen en opeten, weten jullie wat jullie kunnen verwachten als ik een feestje geef!!

Verder ga ik nog altijd naar de vergaderingen van de hoteles y restaurantes, ze gaan binnenkort een informatiestand opzetten op het kruispunt met de brug om naar la plazoleta te gaan en de weg die leidt naar het treinstation. Ik was door Aura uitgenodigd om in haar restaurant te komen lunchen, super lekker, eerst koffie verkeerd met appeltaart, toen aspergesoep en als hoofdgerecht frietjes en mayo met soort van kipnuggets. De volgorde was een beetje apart, maar zo verrukkulluk, mmmm!! Ook nog een ander meisje opgezocht, Cathy, zij heeft een eigen hostel en restaurant, rondleiding gekregen, koekjes met caramel en poedersuiker gegeten en toen broodjes met advocado, rode ui en rode paprika gegeten, super lekker! Leuk al die uitnodigingen!! Heb ook nog een interview gehad met Adela, moeder van gezin van Emily en nog met Magnolia gekletst toen zij aan het verkopen was. Dinsdag naar Huilloc gegaan, vergadering in Huilloc, met de alcalde en Dalmiro in een busje naar boven, wat een verschikkelijke weg, hobbel de bobbel, je houdt er nog een ‘wiplash’ aan over als je niet uitkijkt…. Vergadering totaal in quechua, Dalmiro heeft me af en toe uitgelegd waar het over ging, maar ze gebruiken ook wel vaker castilliaanse woorden, dus af en toe leek ik het wel te volgen. Ze lijken in mei te beginnen met turismo viviencial, maar ik betwijfel dit, er staat namelijk nog niets op papier over het hele plan….

Woensdag dus naar Puno, eerst nog een vergadering over het treinstation en het verplaatsen van de vendedores ambulantes (verkopers op straat) naar een vaste plek, zodat ze niet meer ronddwalen op het plein, maar een vaste verkoopplek krijgen en dus niet de toeristen lastig kunnen vallen, wat ze nu continue doen, ‘comprame’ (koop dit van me). Janneke gaat trouwens niet naar Puno dit weekend, beetje jammer, maar haar talenschool heeft het reisschema veranderd en ze gaan dit weekend naar Ollanta, lopen we elkaar lekker mis…Maar goed ga morgenmiddag met haar drankje doen en hapje eten in cusco en dan de bus in op naar Puno, lake titicaca!

2005-03-10T14:32:00.000-08:00

Sorry, dat alle foto´s zo lekker door elkaar lopen, maar goed, deze is voor de fem@iltjes, oud en nieuw in Amsterdam, nice picture he!

2005-03-10T14:27:00.000-08:00

Dit is nog ff een ander uitzicht vanuit mijn raam, via deze trap naar beneden ga ik altijd trimmen!

2005-03-10T14:25:00.000-08:00

Dit zijn al mijn sieraden tot nu, zo gaaf, allemaal gemaakt van natuurlijke producten, zaden of bonen uit de jungle. Met die orange steen, die heb ik van Henri gekregen en de bovenste van Magnolia, erg lief!

2005-03-10T14:23:00.000-08:00

De woonkeuken, hier eten we altijd, gezellig aan de grote tafel. Op tafel staat altijd een thermoskan met heet water om thee of koffie te maken.

2005-03-10T14:18:00.000-08:00

De andere kant van mijn kamer, het stapelbed fungeert nu als mijn klerenkast!

2005-03-10T14:16:00.000-08:00

Dit is Plaza de Armas, waar de bussen vol met toeristen aankomen en alle artesanos op af stormen om hun producten te verkopen...

2005-03-10T14:08:00.000-08:00

Dit is het huisje van de kat, met haar kleintje en de hond vindt het hier ook erg gezellig, volgens mij is het hondje in love!!

2005-03-10T14:06:00.000-08:00

Dit was op weg naar Lares. Het was zo mooi daar, op deze foto zie je een landgoed van een familie, hoog in de bergen, ver weg van alles... Prachtig he pap!

2005-03-10T14:04:00.000-08:00

Ons dagje uit naar Lares, de plant op de achtergrond is heel speciaal, hiervoor hebben we een heel eind moeten lopen, lijkt op een cactus...las puyas del raymondi, volgroeid kan het wel 2000 bloemen hebben en kan een hoogte van 16 meter bereiken, bizar!

Armoede-lage prijzen-verlies eigenwaarde

2005-03-08T10:39:00.000-08:00

Hi lieve mensen, eindelijk heb ik uitgevonden hoe ik foto’s op mijn site kan zetten, zoals jullie vast al gezien hebben! Ik heb echt schandalig veel foto’s gemaakt in Peru, maak ook zoveel mee hier en alles is hier even prachtig en met een digitale camera gaat het allemaal wat makkelijker, je blijft foto’s maken. Ik bespaar jullie een overschot aan foto’s, maar nu kunnen jullie je tenminste eindelijk een beetje een voorstelling maken van mijn veelzijdige, kleurrijke, zeer interessante leventje hier!

Mijn onderwerp over het toerisme is trouwens het perfecte thema hier in Ollantaytambo. Waar ik ook ben, met wie ik ook ben, er wordt altijd over gepraat, omdat de hele lokale bevolking direct of indirect met het toerisme te maken heeft. Alejo heeft bijvoorbeeld een restaurant, Lucho verkoopt ‘pottery’, Saul is een jongen die gids is, net zoals Kenner, Henri verkoopt artesania, net zoals Magnolia, Pedro gaat zijn eigen reisbureautje beginnen in avontuurtoerisme, Adela (moeder familie Emily) werkt een hostel genaamd Albergue. Als jullie trouwens een keer in Ollanta terecht komen is dit een prachtig hostel. Van de bekende schilderes Wendy Weeks en schrijver Robert Randall uit de Verenigde Staten. Joaquin is een van de kinderen en managed nu het museum CATTCO. Vaak zijn de leraren die op de scholen werken trouwens ook nog eens gids voor in de middag, zoals Eberth. Dus al met al werkt echt iedereen in het toerisme. Als we een drankje gaan doen in Senor Ganso of de Blues Bar, hebben we altijd interessante gesprekken. Bijvoorbeeld over Huilloc, dat dit zo’n pure gemeenschap was, maar door het toerisme zijn cultuur aan het verliezen is. Door de komst van een weg, wat natuurlijk toegankelijkheid creeert voor beide partijen, de mensen uit Huilloc en de mensen die Huilloc willen bezoeken. De komst van de weg, heeft gezorgd voor vele invloeden van buitenaf, die zowel positief als negatief zijn. De mensen in Huilloc hebben een kans gekregen zich te ontwikkelen door het leren kennen van toeristen en daarmee andere culturen, het aanbieden van de artesania en uiteindelijk een beter inkomen te verkrijgen. Daarnaast zijn de ‘moderne’ invloeden ook binnengedrongen, electriciteit, televisie, westerse kleding, verf om huizen in gezellige kleuren te schilderen. Dit heeft echter tot gevolg dat niet iedereen in traditionele kleding loopt, hoewel me opvalt dat de meeste het wel dragen, maar met een trui eronder bijvoorbeeld of voor de mannen een spijkerbroek in plaasts van een ruwe linnen broek (zag pas een kindje in Huilloc, een jongetje met zo’n piepklein linnen broekje, super schattig!). Het discussiepunt blijft bestaan dat deze mensen ook recht hebben op de mensheid en de ontwikkeling. De Ollantinos willen niet dat ze hun cultuur verliezen, maar daarentegen hebben de mensen uit Huilloc ook zo hun behoeften en rechten!

Een ander punt is dat de prijzen in Peru zo ontzettend laag zijn, overal wordt afgedingd door toeristen, dit wordt ze op een of andere manier bijgebracht en helpt natuurlijk totaal niet met het ontwikkelen van de economie, die op dit moment zo ontzettend slecht is. De artesanos werken bijvoorbeeld een maand, dag in dag uit, om een poncho te weven, en deze wordt verkocht voor een prijs van 120 soles, wat zo’n 30 euro betekent. Het maken van een poncho kost zoveel werk, moeite en tijd, en is veel meer waard. Het is niet een of ander product, het is kunst en uniek in zijn soort! Door het verlagen van de prijzen om maar wat te verkopen, verliezen mensen hun eigenwaarde. In arme landen, wat is arm is een ander interessant issue trouwens, maar in arme landen zijn de prijzen altijd heel laag en er wordt afgedingd. Dit zal je niet zien in goed ontwikkelde landen als Chili en Nederland. Het lijkt zo simpel, als iedereen zijn prijzen zou verhogen tot eenzelfde prijs, zou iedereen meer verdienen en een beter leven kunnen leiden. Een busrit van Ollanta naar Urubamba, wat een half uur duurt, kost een sol, wat 25eurocent betekent, hoewel je niet echt comfortabel zit (ik natuurlijk al helemaal niet met mijn lange benen) zou ik toch best het dubbele willen betalen, wat nog steeds goedkoop is, zelfs in Peru. Maar de buschauffeurs hebben te maken met concurrentie en omdat ze locals en toeristen het zelfde vragen, kunnen ze de prijzen niet verhogen. Ze verdienen zo’n 30 a 40 soles per dag, nog geen 10Euro, bizar eigenlijk…

De armoede is ook een big issue, de vraag is hoe dit gemeten wordt in Peru. De mensen die in de afgelegen comunidades leven, waar geen wegen naartoe leiden, waar geen electriciteit is, waar ze leven van de producten die er groeien op het land, is dit armoede?! Vroeger werd dit nergens ter wereld armoede genoemd, maar nu wordt er met een ‘westerse’ maatstaf gemeten. Er wordt gezegd dat mensen die minder dan een bepaald bedrag aan geld per dag hebben te besteden, onder de armoedegrens leven, maar kan dit wel gezegd worden voor comunidades waar geld geen enkele rol speelt en ze voldoende kunnen rondkomen van de producten die ze zelf verbouwen. Deze mensen hebben altijd op deze manier geleefd. De vraag is staat ‘geen ontwikkeling’ gelijk tot ‘armoede’. Met andere woorden staat ‘geen toegang’ of beter gezegd ‘isolatie’ gelijk tot ‘armoede’.

Zaterdag 5maart ben ik naar Huilloc gegaan, wilde graag met de mensen praten over turismo viviencial, wat volgens velen trouwens tot een grote positieve ontwikkeling zou kunnen leiden in heel Peru. Ik wist dat er om 7uur ’s ochtends een truck naar Huilloc vertrok, afgeladen vol, allemaal mensen met poncho’s uit Huilloc of Patacancha, veel vrouwen met allemaal emmers en kannen met eten en chicha. Als we toevallig vast zou komen te zitten in de bergen, alles is mogelijk op die slechte wegen, met gaten, hobbels en losse stenen, langs het ravijn, dan zouden we in ieder geval niet omkomen van de honger! Een uur staan, omringd door mensen die allemaal naar je grijpen als we bijna omkiepen, af en toe voel je een hand op je middel ofzo, van een of andere vieze vent die achter je staat, maar dat neem je dan maar voor lief. In Huilloc aangekomen was er geen kip te bekennen, lekker begin dacht ik, maar al snel stroomde het grasveld vol met vrouwen die begonnen te weven, overal kinderen, honden, vrouwen in roodgetinte ponchos en rokken. Prachtig het contrast van het felle rood van de kleding dat afsteekt tegen het groene van het gras en de omringende chacras en bergen. Er werd deze dag melk en rijst uitgedeeld aan de vrouwen met kinderen onder de 6 jaar. Een project genaamd ‘vaso de leche’ (glas melk) georganiseerd door landen uit Europa in samenwerking met de overheid van Peru. Namen werden genoteerd en iedereen werd om de beurt omgeroepen, plastic zakken werden gevuld en deze werden zorgvuldig in doeken opgeborgen, die op de rug werden vastgebonden. Ik kreeg gelijk aanspraak van een man die me begon te vertellen over het turismo viviencial, de president kwam ook voorbij lopen, herkende me en begon na een uitleg van mij ook te vertellen. Het was druk op het grasveld en op een gegeven moment werd me duidelijk dat er vandaag een vergadering plaatsvond voor de artensanos, helemaal goed dus, verwacht dat ik op zoek moest gaan naar info, maar het werd me allemaal verteld, helaas in Quechua, zo balen dat ik hier niks van versta, maar ik had al snel een vertaalster gevonden! Er zijn 87 vrouwen actief in 4 organisaties van artesanos, er werd ze verteld dat ze eindelijk erkend waren en ingeschreven in het publieke register, helemaal blij dus. In Huilloc wonen zo’n 220 vrouwen, hieruit blijkt dat lang niet iedereen actief is in artesania, de rest werkt op het land of in het huis. Het is trouwens niet verplicht om je bij een organisatie aan te sluiten, geheel vrijwillig! Er werd gepraat over het organiseren van een feria in de eerste week van mei, met het aanbieden van de artesania, typische gerechten, dansen en beginnen met turismo viviencial. Het bouwen van een vast lokaal voor de artesania en tevens het plaatsen van een museum. Om meer orden te creeeren en de toeristen tegemoet te komen. De diverse cursussen in artesania werden geevalueerd door elke groep. Er werd gepraat over het invoeren van turismo viviencial en wat het precies inhield. Al met al weer veel info kunnen verzamelen. Die avond nog twee mannen uit Huilloc ontmoet in het museum, deze heb ik geinterviewd over Huilloc en turismo viviencial, helemaal goed! Die avond onverwacht een verjaardag van de zus van de vrouw van Lucho (pottery), ik met Paola daarheen, wijn gekocht, daar aangekomen kregen we eten, heel gezellig, veel mensen. Het gezin bestaat uit 10 kinderen, de jongste is 21jaar, wel heel gezellig! Daarna taart meegenomen naar een super leuk kroegje, Quechua Blues Bar, speciaal voor ons opengegaan, drankjes gedaan en uiteindelijk werd dan de cake aangesneden, daar waren Paula en ik al op aan het wachten! Leuke avond, veel mensen, lang gekletst met Saul, zoon in het gezin, hij is gids in de Heilige Vallei, weet veel, interessante kijk op veel dingen!

Weer een vergadering van de hoteles en restaurantes gehad, gepraat over hoe je een toerist moet behandelen, dat het gaatom kwaliteit niet kwantiteit, niet te goedkoop, dat betekent dat je je eigen kwaliteiten naar beneden haalt, geen waardering... Vandaag lunch aangeboden gekregen van de presidente Aura, zij regelt alles in deze organisatie, super aardig, eerst appeltaart, heerlijk, met koffie verkeerd, toen asperge soep en kip en frietjes als hoofdgerecht, heerlijk! Verder veel gepraat met Aura, met artesanos van de plazoleta, met restauranthouders, weer veel geleerd! Ook een cd-rom gekregen van het Ministerie van Toerisme, MINCETUR, super interessant! Stroom bijna over van alle informatie...

2005-03-06T11:31:00.000-08:00

Geweldige foto met Luiz (Brasil) in het midden, Wade rechts en broer Brody links en Lienet met de blauwe cape! Waren net aangekomen in Machu Picchu, onze bestemming bereikt, doorweekt van de regen, maar een super moment, prachtig!!

2005-03-06T11:26:00.000-08:00

Nog ff terugkomen op de camino inca, nu ik toch bezig ben!! Dit was onze groep, super gezellig!!

2005-03-06T11:22:00.000-08:00

Mi familia! Dalmiro aan het hoofd, zijn moeder aan het andere hoord, Magnolia, daarnaast Lucero, andere kant in het midden Gonzalo en de andere jongen naar Dalmiro is Luiz, de hulp van oma. Danilo is er niet, was kwaad en wilde niet eten...

2005-03-06T11:04:00.001-08:00

En dit is de patio van het museum!

2005-03-06T11:04:00.000-08:00

En zo kom je er binnen!

2005-03-06T11:03:00.000-08:00

Dit is het museum waar ik af en toe werk!

2005-03-06T10:59:00.000-08:00

Prachtig!

2005-03-06T10:58:00.000-08:00

Het drogen van de geverfde wol.

2005-03-06T10:52:00.000-08:00

Nog een lief kindje, ze hebben allemaal van die schattige mutsjes tegen de zon!

2005-03-06T10:51:00.000-08:00

Valle sagrado de Ollantaytambo!

2005-03-06T10:50:00.000-08:00

Wandeling van ´puente naar puente´ met Lindsay (links) nichtje van de familie en Daisy (lerares engels in het museum) en met Emily, die de foto maakt!

2005-03-06T10:46:00.000-08:00

Het straatleven in Ollantaytambo!

2005-03-06T10:44:00.000-08:00

Wol van lama´s die geverfd wordt met planten en bloemen, dan krijg je deze natuurlijke kleuren!

2005-03-06T10:42:00.000-08:00

Op de markt in Lares.

2005-03-06T10:40:00.000-08:00

Feest in Lares!

2005-03-06T10:39:00.001-08:00

Emily en ik!

2005-03-06T10:39:00.000-08:00

De medicinale baden in Lares, heerlijk!

2005-03-06T10:38:00.000-08:00

Met zijn allen ff op de foto!

2005-03-06T10:35:00.000-08:00

De cactus plant, waar we een heel eind voor hebben moeten lopen!

2005-03-06T10:33:00.000-08:00

Dit is het neefje van familie van Emily, wat een schatje is Pedro!

2005-03-06T10:32:00.000-08:00

In de bus, op naar Lares, met Paola, Emily, meiden uit Patacancha die engelse les volgen in het museum en Adela op de voorgrond, host moeder van Emily

2005-03-06T10:29:00.000-08:00

Zo worden alle babies gedragen door hun moeders, in een doek, hup op de rug, voetjes binnenboord en gaan!

2005-03-06T10:28:00.000-08:00

Mijn overnachting in Huilloc, dit zijn de twee meiden uit het gezin, waar ik de hele dag mee op pad ben geweest, op naar de laguna hoog in de bergen, hele klim!

2005-03-06T10:27:00.000-08:00

Dit zijn Golfo en Escam, onze nieuwe huisdieren, zulke schatten, zijn continue op zoek naar eten en jatten het eten van de kat, lieverds he, alleen zitten ze onder de vlooien!

2005-03-06T10:24:00.000-08:00

Weer zo´n schattig kindje in Patacancha, alle kids hebben een doek omgewikkeld, zonder luier eronder!

2005-03-06T10:21:00.000-08:00

Elke zondag organiseert het museum en wandeling met de kids uit het museum. Van links naar rechts, Kenner (vriendje Paola), Joaquin (manager museum), Emily (uit California) en Paola (uit Chili) tussen de kids!

2005-03-06T10:18:00.000-08:00

De babies zijn hier zo geweldig schatting en die mutsjes!

2005-03-06T10:17:00.000-08:00

Iedereen was aan het rillen van de kou, zeiknat en dan in die open truck, vandaar dat we op het heerlijk warme asfalt gingen liggen!!

2005-03-06T10:15:00.000-08:00

Touw trekken op de brug, eerst de vrouwen tegen de vrouwen dan de mannen tegen de mannen. Een echte strijd!

2005-03-06T10:13:00.000-08:00

Dit is het feest van de artesanos, 20-jarig bestaan, dans om boom die vol hangt met cadeautjes. Ik heb ook nog meegedanst!

2005-03-06T10:11:00.000-08:00

Vrouwen in Huilloc aan het weven, deze groep bestaat uit vrouwen tot en met 20jaar en zij verkopen de ponchos en dekens in het museum. Dit is een project van museum CATTCO (www.cattco.org).

2005-03-06T09:31:00.000-08:00

Een luchtfoto van Ollanta, omringd door bergen!

2005-03-06T09:25:00.000-08:00

Dit is een foto van de kids in het schooltje waar Cornelus en Rudie als vrijwilligers werkten en spelletjes met de kids deden, waarvan de ouders aan het werk waren op de markt Wanchaq in Cusco.

2005-03-06T09:22:00.000-08:00

Aangezien onze Inca Trail overboekt was en we pas de volgende dag konden gaan, kregen Lienet en ik een rondtrip in een bus gratis en voor niks, dit is Suacsayhuaman, stenen uit de inka tijd!

2005-03-06T09:20:00.000-08:00

In een super leuk tentje in Cusco, Los Perros, met Lienet (Nederland, in het vliegtuig ontmoet, Emma (Australie) en Petra (Nederland, naast mij). Eindelijk ff geen rijst en kip, maar ´westers´ voedsel! Dit is de avond voordat we aan de Inka Trail gaan beginnen...

2005-03-06T09:16:00.000-08:00

Dit is Lucero, de jongste van de familie waar ik woon, ze is mijn backpack aan het proberen, voordat ik naar Machu Picchu vertrek. Dit is trouwens mijn kamertje met mijn bed!

2005-03-06T09:13:00.000-08:00

Straatje in Ollanta met de bekende riviertjes die door alle straatjes stromen.

2005-03-06T09:12:00.000-08:00

Dit is nou een cactusbloem!

2005-03-06T09:10:00.000-08:00

Hier bewaarden de Inca´s voedsel, aangezien de koele wind er makkelijk bij kon, had het een effect van een koelkast.

2005-03-06T09:08:00.000-08:00

De ruinas vanuit de verte, zien jullie de overeenkomst met een zittende lama, hoofd linksbovenaan...met veel imagination!!

2005-03-06T09:06:00.000-08:00

In Salineras zijn deze zoutbaden te vinden, van veraf ziet het er uit als een ´favela´, allemaal kleine baden om zout te winnen.

2005-03-06T09:04:00.000-08:00

De ruinas in Ollantaytambo!

2005-03-06T08:56:00.000-08:00

Aangezien ik nu pas door heb hoe ik foto´s op mijn site zet, nog ff een foto van mijn vriendinnetjes Talita, Nicole en Marieke! De dag voordat we allemaal vertrekken om onderzoek te doen, afscheid nemen.....

2005-03-06T08:44:00.000-08:00

Aangezien ik nu pas door heb hoe ik foto´s op mijn site zet, nog ff een foto voor vertrek in A´dam met vriendinnetjes Talita, Nicole en Marieke, voordat we allemaal op onderzoek gaan, afscheid nemen....

Moeder Aarde-Artesenia-Taxichauffeurs

2005-03-03T15:52:00.000-08:00

Donderdagavond ben ik met Paola naar een spirituele ceremonie gegaan, om moeder aarde en de zon te aanbidden. Vindt plaats in een koepeltentje, waar ze een sauna van maken, doormiddel van stenen uit het kampvuur te halen en deze in het midden van de tent te plaatsen en te overgieten met water. De stenen die onder het hout tevoorschijn komen, zijn zo heet door het vuur, lijkt wel goud, doordrongen met een rode kleur, prachtig. Eerst naar het huis van Paola, ze woont samen met Kenner, hij is gids in Ollanta. Kenner was afgelopen dagen met een frans meisje Marion, meisje uit Lima en een Griek naar Machu Picchu gelopen vanaf Ollanta, 11uur lopen! De toeristen zijn daarna bij Paola en Kenner ingetrokken voor een paar daagjes, zij gingen ook allemaal mee naar de ceremonia. We waren laat, dus konden de eerste sessie niet bijwonen, er waren zo´n 10 mensen in de tent, we hoorden allemaal gezang en getrommel. Was zeer benieuwd wat er allemaal gebeurde in die tent, je weet maar nooit…Wij waren aan het wachten rond het kampvuur, in bikini en sarong, uiteindelijk mochten we naar binnen, eerst rondje om de tent lopen en toen werden we gezegend met gloeiende houtsnippers, toen naar binnen, wat een hitte! Iedereen die al binnen was, zat in een kring om de stenen, wij moesten kruipend (over zand en bladeren, pikdonker) achter iedereen langs een plekje zoeken. Het begon met gezang, getrommel, iedereen moest iets zingen of een gebed opzeggen, ja ik ook….Iedereen was heel emotioneel, bedanken van moeder aarde voor kracht, energie, herboren worden, reinigen van lichaan etc. Gelukkig mocht het in mijn eigen taal, wat klinkt nederlands dan opeens raar, lang niet zo sierlijk als spaans of frans. Het was er warm, heet, het zweet gutste uit je lijf, vooral als ze water op de stenen gooiden, leek je aan te fikken van de hitte, af en toe gooiden ze ook water over iedereen heen, maar aangezien het donker was, schrok je onwijs als je opeens zo´n splash water in je gezicht kreeg, wat eigenlijk heerlijk was! op het einde van de 2e sessie, moest ik echt ff die tent uit, dizzy, wankelend die tent uit, wilde er niet meer in, maar gelukkig ging het alweer snel en wilde ik weer naar binnen. In totaal 4 sessies, wij alleen 3 sessies. Het einde van de laatste sessie was het zwaarste, al het water werd opgemaakt, wat een hitte, je kon bijna niet meer ademen. Eenmaal uit de tent, thank god…., ging iedereen elkaar omhelzen, bedankt, geluk met de hergeboorte etc….ok jullie ook! Ben hier toch iets te nuchter voor denk ik... Iedereen voelde zich totaal verbonden met het universum, met de aarde, ook Paola, helemaal in trance bijna…. Daarna kregen we een banaan te eten en deze werd ook geofferd onder leiding van zang, deed me denken aan het offeren van de Hare Krishna´s! Op zich wel een heerlijk gevoel, alles eruit gezweet!

Vrijdag jongen op het plein leren kennen, ik was aan het wachten op Braulio van NGO Inka Away, die artesania aan het verkopen was, Vladimir uit Cusco. Af en toe moest ik ff op zijn spullen letten, kreeg draad in mijn handen en een nijptang, ga maar wat leuks maken….ok tuurlijk! Uiteindelijk kon ik spiraaltjes maken in vorm van oorbellen, cool! Die avond wat met hem gaan drinken, heb gelijk wat andere mensen uitgenodigd van het museum, Paola, Joaquin en Alejo waren er ook, naar Senor Ganso, heel gezellig! Op een gegeven moment waren Paola, Kenner en Joaquin ervandoor en was ik omringd door jongens die allemaal trommel speelden of dicherydoo, geweldig, ik ook op zo´n trommel spelen, ging in het begin nergens over, maar als je gewoon op je gevoel afgaat, is het super en volgens mij klonk het best goed! Daarna gingen we dansen in een van de twee disco´s die Ollanta rijk is. Super lachen, met Alejo gedanst, leuke avond, tot 3uur gedanst, wist niet dat dat mogelijk was hier….

Zondag zijn we met het museum naar Lares gegaan, dorpje in de bergen met medicinale baden, 25 man in een bus. Om 5uur verzamelen, ik kwam zus van Adela tegen, zij ging naar het huis van Adela en dus van Emily, daar een tijdje geweest, lekker verse broodjes gekocht, toen naar het plein, iedereen was redelijk op tijd, maar was de bus er nog niet…Rond 6uur vertrokken we dan, rit van 3uur naar Lares, onderweg nog uitgestapt om een of andere bijzondere cactus te bewonderen, die vanuit de bus dichtbij leek, maar in realiteit ver weg bleek te zijn, heel wat klimmen, maar inderdaad de moeite waard! Rond 10uur in Lares, naar de medicinale baden, heerlijk warm, verschillende baden, van lauw tot heet water. Ik was een beetje verbrand op mijn rug….pijnlijk dat hete water! Na de baden op naar de feria, in het centrum van Lares, een feest met dans, mooi om te zien, ook een markt met traditionele kleden en bloemen, het zonnetje scheen, een en al gezelligheid! Na de lunch had iedereen het wel een beetje gezien, toen terug naar Ollanta, iedereen slapen in de bus, hoewel dat af en toe lastig was, aangezien de hobbels, gaten en stenen op de weg…twee uur lang!

Woensdag had ik een dagje krantenknipsels ingevoerd. Dalmiro heeft alle kranten bewaard, aangezien hij het nieuws verteld op de radio elke ochtend van 6 tot 7 uur. In het zonnetje heb ik alle kranten doorgenomen, wel 25 artikelen uitgeknipt over toerisme, decentralisatie of nieuws over Ollanta. Ook heb ik me afgelopen dagen wat verder verdiept in de mototaxitas en taxichauffeurs, veel gepraat, weer veel te weten gekomen. Leuk dat je zo echt iedereen leert kennen in het dorp. Wat verdienen deze mensen trouwens weinig, zo´n 20 soles op een dag, is 5euro, ongelooflijk, ze kunnen niet sparen, kinderen kunnen niet naar de Universiteit, omdat er geen geld is en zonder geld geen studie…

Het wordt geen Cusco deze week, Emily is ziek, voelt zich niet lekker, dus gaan we volgende week hopelijk, had me verheugd op shoppen, dansen en draad en kralen kopen om kettingen te maken. Maar nu kan ik dit weekend naar Huilloc, wil met ze praten over turismo viviencial, hoe ze hier tegenover staan en te praten over het toerisme. Maandag had ik een goed interview met Blanca van de NGO Corredor Puno Cusco, super interessant, over Turismo Viviencial dat ze in willen gaan voeren in Huilloc. Ze begeleiden en adviseren de mensen in Huilloc, maar de organisatie moeten ze zelf doen, super project, wat binnenkort van start gaat! Eerst beginnen ze met een wedstrijd, welk huis is het schoonst, deze familie krijgt een geld-prijs om het huis verder klaar te maken om toeristen te ontvangen. Turismo viviencial is een vorm van community-based tourism. De toeristen gaan bij lokale families wonen en leren de cultuur van de gemeenschap kennen door er midden in te leven! Ook nog met een man van een andere NGO gaan praten, was in Urubamba en Blanca was lunchen, dus dacht in de tussentijd kan ik beter wat nuttigs doen. Heleboel info gekregen, voor over Ollanta, wat zij in Huilloc doen wat betreft agricultura, hoe ze de boeren helpen betere beesten te fokken, hoe ze ziektes kunnen voorkomen etc. Maandagavond nog wat gaan drinken met Henri, Emily zag het als een date (aangezien hij me ook al een ketting had gegeven), ik vooral niet, gelukkig waren er allemaal vrienden van hem bij. Rond het kampvuur biertjes gedronken en popcorn gegeten, geklests over Ollanta en het toerisme hier! Was ook jongen bij die een reisbureau gaat beginnen in avontuur toerisme, leuk gekletst over het toerisme!

Mijn plan is om nog steeds met Persi van de INC te praten, elke dag doe ik een poging, maar hij is echt nooit hier. Verder klets ik veel met de mensen, gaat steeds makkelijker, op iemand afstappen en praten maar. Als ik vertel over mijn onderzoek en dat ik niet alleen de mening van de burgemeester wil horen, maar ook de mening van de lokale mensen, begint iedereen wel te vertellen, handig dus! Wil binnenkort ook naar Puno gaan, Titicaca meer, daar is ook turismo viviencial, ben erg benieuwd hoe dat loopt en natuurlijk ben ik benieuwd naar de omgeving, schijnt er prachtig te zijn. Talita, hoop dat we elkaar daar kunnen ontmoeten! Deze laatste maand, ja het is alweer maart, ben alweer 2maanden hier, is het echt plannen, het gaat snel en altijd nog genoeg te doen hier!!

PS: Paulus super bedankt voor je brief, echt leuk!!!

Durazno-Huilloc-Treinstation

2005-02-24T14:30:00.000-08:00

Elke dag is weer een nieuw avontuur, omdat er elke keer weer verrassende dingen op mijn pad komen! Zondagochtend moest ik werken in het museum, Paula, uit Chili, woont hier in Ollanta en houdt zich vooral bezig met de kids in het museum, wat een geduld, daar kunnen Emily en ik nog wat van leren, die kids luisteren gewoon niet naar ons….Feest van Durazno (perzik) is vandaag in een dorpje bij Urubamba, eerst vond het jammer dat ik moest werken en geen vervanging kon regelen, maar toen ik hoorde dat het weer een dans om de boom was en waterballonnen gevecht was, vond het opeens niet meer zo erg! Die middag had Adela, moeder familie Emily, me uitgenodigd voor de lunch. We aten chicharon, varken, heerlijk, gelukkig zag ik de varkenskop met tanden, ogen en oren pas achteraf. Het was heel gezellig, we kregen eerst soep, toen chicharon, choclo, een rol van maismeel en weet niet wat nog meer, heel lekker, als toetje cake en perzikken (feest van durazno) in een sapje, heerlijk. Ondertussen veel gekletst, gelachen, geleerd dat Peru wel degelijk wijn produceerd, alleen is dit niet te koop in de Dirk! De mannen dronken aardig door en Emily en ik gingen ff een wandelen, van Puente naar Puente, ff weg uit het spaanse en engels geklests, geroddeld over de rest van de familie en vrienden die aanwezig waren, wie hoort bij wie etc. Ik heb nog nooit zolang geluncht, van half 2 tot 5uur, daar zijn zondagen ook wel goed voor! Maandagmorgen hebben Emily en ik de info van hotels en restaurants uitgewerkt, daar zijn eindelijk vanaf. Ik heb vandaag een beetje rondgehangen in het museum en Paula heeft me verteld te gaan trouwen, hoe cool is dat!! En wel volgende maand, als alles goed is, 21 maart, super dan ben ik nog hier!!

Dinsdag ben ik naar Huilloc gegaan met Gonzalo, rond 7uur vertrokken, 3uur wandelen, gelukkig kwamen we een man tegen die aan ons bleef plakken en er aardig de pas in had, dat schoot lekker op dus. In Huilloc aangekomen regende het, helemaal uitgestorven, geen kip te bekennen, uiteindelijk toch wat mensen kunnen spotten die ons naar het huis van Braulio brachte. Hij is de man die werkt voor NGO Inka Away, waar ik ongeveer lid van ben…nou ja meer noodhulp, voor geld en materialen uit Nederland. Gonzalo en ik mochten heel het process meemaken van het wegen van de wol, het wassen van de wol, het verzamelen van planten en bloemen voor het kleuren van de wol, het koken van de planten in water en vervolgens het verven van de witte wol in felle natuurlijke kleuren. Rond de middag kregen we gekookte aardappelen om zelf te pellen en mais, gekookt en gebrand, heerlijk! We zeten heerlijk voor het vuur van de koken, waarboven de kleuren zich aan het ontwikkelen waren. De terugtoch was wat avontuurlijker, we kozen niet voor de rechte weg, maar voor het smalle paadje aan de andere kant van de rivier. Dit pad loopt echt parallel aan de rivier, prachtig, op een gegeven moment hield het pad een beetje op, Gonzalo wilde omkeren, maar ik had zoiets van, we zijn al zover gekomen, zonde om terug te gaan. We worstelden ons een weg door de chacras, de modder, struiken en bomen en uiteindelijk waren we bij een dorpje, Markacocha, waar we Compadres hadden gevierd. We moesten alleen nog een drassig grasveld doorkruisen en we waren weer op de verharde weg. Onze schoenen zakten totaal weg in het moerasachtige gebeuren, totdat het water onze schoenen inliep, toen waren we er! Nou ja, we moesten nog een anderhalf uur lopen. Af en toe uitrusten in het zonnetje, heerlijk, we schoten dat ook echt niet op. Op een gegeven moment hadden we zo geen meer…uit het niets kwam een truck vol met wortelen aanrijden die stopte, we mochten mee, tussen de overheerlijke geur van wortelen zaten we in de truck, hobbel de bobbel, af en toe geraakt door een voorbijkomende tak, scheelde weer een hele wandeling!

Woensdagmorgen bleek er opeens een belangrijk vergadering te zijn. Het zit namelijk zo, in het Plan Maestro van Machu Picchu staat dat het treinstation van Ollanta verplaatst zal gaan worden naar Urubamba, dit betekent dat de toeristen, waar Ollanta van leeft, niet meer in Ollanta hoeven te zijn om naar Machu Picchu te gaan. Ollanta leeft van het toerisme, de hele locale bevolking leeft direct danwel indirect van het toerisme. Het verdwijnen van het treinstation zou een ramp betekenen, de werkeloosheid zal toenemen en daarmee de armoede. Het grootste deel van de toeristen komt voor de ruines, zij komen georganiseerd met een bus, stappen op het plein uit, lopen naar de ruines, maken foto´s en draaien zich weer om, om vervolgens na een uur weer in de bus te stappen, zonder Ollanta te kennen, zonder iets te spenderen. Ollanta moet het dus niet van deze toeristen hebben, maar juist degenen die ´s ochtends een ticket kopen, de hele dag in Ollanta doorbrengen om ´s avonds met de trein naar Machu Picchu te gaan. In deze bijeenkomst werd een plan van de burgemeester voorgesteld en er werd door verschillende groepen (artesanos, verkopers, hotels en restaurants en transport) een SWOT-analyse gemaakt, jullie kennen dit nog wel van de NHTV!! Ik zat in de groep van hotels en restaurants, waar ik immers al vele vergadering van bijgewoond had. Het was een super nuttige dag, mijn thema was orde van de dag!

Woensdagmiddag heb ik nog een interview gehad met Cesar, hij werkt als pr bij de gemeente, eerlijke man, weet veel, veel gepraat over de INC (Cultureel Instituut), zij beheersen de ruines totaal, er werken nauwelijk Ollantinos in de ruines, alleen mensen uit Lima en Cusco. Dit cultureel erfgoed behoort toe aan alle inwoners van Ollantaytambo, iedereen is practisch eigenaar en moet dus ook begeleid worden door hen. Zeker met de grote armoede, de werkeloosheid, zijn er ook nog eens mensen van buitenaf die banen stelen…Dit moet verboden worden, alleen is het moeilijke dat INC behoort tot de centrale overheid.

Zijn jullie weer een beetje op de hoogte van alles wat er gaande is in Ollantaytambo, gebeurt veel voor zo´n klein dorpje!

Cuzco-Huilloc-Feest Artesanos

2005-02-20T08:41:00.000-08:00

Heerlijk twee daagjes naar cuzco! Het plan was met Emily te gaan, maar aangezien ik haar niet meer gezien had die zondag, dacht ik haar wel tegen te komen bij de bussen. Helaas was dit niet zo en ook thuis was ze niet meer. Op het plein kwam ik ´Alejo´ tegen, uit Chili, hij gaat hier een restaurant beginnen, is druk aan het klussen en moest was dingen regelen in Cuzco. Hij had de man van een toeristenbus omgepraat ons te brengen naar Cuzco, met nog wat andere wachtenden, prima plan, want de bus was echt heel lux, in vergelijking met de ´collectivos´ hier. Lekker muziekje, heerlijke stoelen en een prachtig uitzicht! De rivier stond echt ontzettend hoog, op sommige punten leek het de huizen binnen te dringen, levensgevaarlijk, dit was het gevolg van de vele regen… Februari is de maand van de regen, maar het is nog altijd niet koud en als het zonnetje doorkomt is het heerlijk warm! In Cuzco aangekomen had ik afspraak met antropoloog, hij had wat belangrijke artikelen voor me en zijn ff naar de Universiteit van toerisme geweest om wat scripties door te nemen. Toen ben ik naar het ministerie van toerisme gegaan, hier heb ik wat statistieken kunnen bemachtigen over de toeristen in Ollanta. Weer terug op het plein, kwam ik Emily tegen, wat een toeval, gelukkig hadden we elkaar gevonden, we zijn gaan luchen met Alejo, super lekkere trucha (vis). Daarna naar de chocolateria, de hele winkel ruikt naar chocolade, heerlijk! Emily heeft zich ingeschreven bij South American Explorers, zij hebben organisaties in heel Zuid-Amerika en zorgen voor kortingen, je kunt er boeken lenen en kopen, er is een keuken, een bibliotheek, super plek. Eindelijk gingen we dan echt shoppen, voor zover dat kan in Cuzco, of het is toeristische kleding waar elke toerist in loopt of hippie-kleding, dat laatste dus, leuke tas gekocht, rokjes, Emily een muts en armbandjes. Rond 5uur Yvonne ontmoet, vriendinnetje van vriendinntje van Carlijn. Wat gaan drinken, leuk gekletst, die avond ff de kroeg in geweest, heel gezellig. Volgende dag weer afspraak met antropoloog, maar kwam niet opdagen, ben naar Bartolome de las casas gegaan, heb info gekocht over ontwikkeling van het toerisme in Peru en het decentralisme, super dus. In de bieb nog wat info gekocht, maar wat gaat dat hier omslachtig, eerst op papiertjes schrijven wat je wil, dan op andere papiertjes van Bartelome de las Casas, dan worden de boeken en tijdschriften voor je gehaald, super langzaam gaat het allemaal…Wat interessante dingen gelezen en opgeschreven. Die middag heerlijk pizza gegeten, nog ff naar Braulio die een NGO Inka Away is gestart, ik werd hartelijk ontvangen en bleek dat ze mijn hulp hard nodig hadden in verband met finaciele hulp uit Nederland en materialen…ok…maar ik ben maar een student en zou echt niet weten hoe dat allemaal werkt…. Maar goed, ik doe mijn best, kan kijken wat ik kan doen… Heerlijk om daarna weer terug te gaan naar mijn dorp, heerlijk die rust hier!

Donderdag waren mensen van de NGO Corredor Puno Cuzco in Huilloc, om wat projecten door te spreken en vooral het project TURISMO VIVIENCIAL, dit is juist helemaal mijn onderwerp, community-based tourism. Maar er zijn door de week geen bussen naar Huilloc, de keuze was lopen of fietsen, het werd fietsen, ik met Danilo op onze mountainbikes naar Huilloc. Wat een tocht, stijl omhoog, slechte wegen, overal stenen op de weg, helemaal kapot waren we, maar na drie uur toch daar aangekomen. Overal zaten groepen verspreid over het hele grasveld, de vrouwen aan het weven, de mannen aan het zitten. Cesar van de NGO stelde me aan iedereen voor, alle groepen hielden een praatje, wat ze deden, de mannen die normaal gesproken werken als porteador in de Inka Trail, zijn nu ook bezig met kooklessen, de vrouwen die weven gebruiken verschillende planten om de wol te kleuren en maken van de ponchos die duur zijn en die niet verkocht worden, kleinere producten, als tassen, poppen, chalets, beursjes etc., dit verkoopt wel goed! Prachtige projecten die gerealiseerd worden met hulp van Corredor Puno Cuzco. De volgende stap is het invoeren van Turismo Viviencial, waarbij de toeristen wonen in de huizen van de locale mensen, de cultuur daadwerkelijk leren kennen, meehelpen op het land, de gewoontes van deze mensen leren kennen, leren weven en het lokale eten leren kennen. De meeste mannen kunnen koken, het plan is een restaurant te beginnen met alle kennis die ze hebben. De lokale mensen staan helemaal achter het plan. Het doel van Corredor Puno Cuzco is de inkomsten van deze groep mensen te verhogen en ze een beter leven te geven dan de armoede waar ze nu in leven. Deze organisatie zit ook in Urubamba, hier ga ik volgende week heen, om een interview te hebben en meer te weten te komen over het project Turismo Viviencial! De tocht naar beneden op mountainbike was leuker dan de heenweg, lekker naar beneden crossen, hoewel je moet oppassen voor al die stenen, mijn handen deden af en toe pijn van het continue remmen…

Die middag was het feest van de artesanos, ze bestaan 20jaar, dus groot feest, met verkleedpartij en verschillende danzen. Magnolia doet ook mee, zij zit in organisatie van de artesanos. Donderdagavond was het plein druk bezocht met mensen, de danzen begonnen rond en uurtje of acht, alles ging er redelijk ongeorganiseerd aan toe, ook voor de danzen leek niet echt geoefend te zijn. Er werd rond een boom gedanst, in de boom hingen allemaal cadeautjes en ballonnen. De dans bestond uit mannen en vrouwen en elk paar mocht om de beurt met de bijl de boom proberen om te hakken. Toen de boom eenmaal om was, renden de kids erop af om de cadeautjes uit de boom te pakken, mooi gezicht! Verder was er de dans van de oma´s verkleed als jonge meiden die op stap gaan in korte rokjes en op hakken, geweldig om te zien, op een of ander commercieel nummer gingen ze helemaal los, ook de oma van mijn familie! Er was ook een dans van de kinderen, Danilo en Gonzalo deden ook mee, en Lucero ook, ze was de hele dag druk aan het oefenen en helemaal zenuwachtig, zo schattig, lekker rommeltje de dans, maar leuk om te zien. De dans van Magnolia was prachtig, in mooie kleden, mannen in zwart-wit gekleed, mooie muziek, maar scheen de traditionele kleding uit Puno te zijn, beetje jammer als niemand daar vandaan komt en we in Ollanta zijn… Na de danzen kregen we ´ponche´, een drankje gemaakt met melk, bonen en chocolademeld, ff wennen, maar lekker.

De volgende dag was het nog steeds feest, eerst om 6uur ´s morgens naar de mis, eerste keer dat ik naar de kerk ga hier. De kerk is overdag altijd gesloten, omdat er al verschillende keren gestolen is, eigenlijk is er nog maar weinig van waarde aanwezig…De kerk doet een beetje modern aan, alles is wit geschilderd, het was een mooie mis, veel zang in Quechua. Daarna kreeg iedereen weer ponche en cake, beetje suikerloos, maar lekker. Daarna werd een ander kleiner plein omgebouwd om te feesten. Alle houten stands warden naar de zijkant verhuisd. Na een heerlijke lunch, met choclo, kip uit de oven, aardappel en salade bestaande uit tomaat en ui, gingen we naar de brug. Hier vond de wedstrijd touw-trekken plaats. Er zijn twee organisaties, de groep van ´beneden´ en van ´boven, er is altijd een haat en nijd tussen beiden. Rond 4uur begon het, echt een heel gevecht, dat het niet eerlijk ging, dat de ene groep meer mensen had dan de andere, dat er geholpen werd door anderen. Hallo, het is maar een spelletje, maar het ging echt hard tegen hard. De groep van Magnolia had gewonnen, na een vreugdedans naar het pleintje, hier stond weer een boom met cadeautjes, beide groepen dansten in een kring om de boom, ik werd er ook ingesleurd, na twee waterballonnen op me afgevuurd te hebben gekregen, ben ik er maar weer uitgestapt….Die avond nog gedanst met de oma´s, oma van mijn familie en die van Emily haar familie, echt cool, alle oma´s aan het bier uit een flesje en continue wilden ze dansen, heb me geweldig vermaakt!

Emily en ik zijn verder ff druk geweest met het verzamelen van toeristische informatie over alle hostels en restaurants. Veel mensen kennen we wel van gezicht uit het dorp, maar nu weten we ook waar ze werken, leuk is dat. We kregen in een hostel, drankje aangeboden en broodje, super schattig, die man wilde zijn hostel-restaurant goed promoten! Lijkt een beetje op het werk in Kreta, alleen is die gelukkig maar twee ochtenden…

Verder hang ik ook af en toe de oppas uit, is het niet in het museum dan is het thuis. Beetje heropvoeden die kids, vooral Lucero, handen wassen voordat je eet en daarna dus geen dieren meer aanraken (die vol met vlooien zitten) en als je naar wc gaat, deur dicht, verder je bord leegeten, Lucero eet heel slecht, maar snoepen wil ze wel, dus ze wilde snoepjes van me, ok, maar wel je bord leegeten daarna en dat heeft ze gedaan, duurde ff, maar is gelukt. Het werkt!! Maar blij dat ik nog geen kids heb…ook in het museum, continue rennen, schaak spelen, tekenen, ruzie, schreeuwen, zijn arme kids die nergens anders heen kunnen, maar af en toe wordt je er helemaal gestoord van!

Wat gaat de tijd trouwens snel, toen ik gisteren in mijn dagboek aan het schrijven was en tot de conclusie kwam nog maar 5weken te hebben voor het onderzoek, schrok ik wel ff….Alhoewel ik al veel info heb, wil je altijd meer en meer. Dus gewoon hard aan de slag!

Wandelen-dansen-NGO´s-Dalmiro

2005-02-13T09:55:00.000-08:00

Hola lieve mensen, ben ik weer, vrijdag zijn me met een paar meiden een mooie wandeling gaan maken, van puente (brug) naar puente (brug), met Emily (California), Daisey (New York, geeft engelse les hier, voor 6 dollar, twee maanden lang, 5x in de week, 1uur per dag les, veel animo!) en Lindsay (nichtje van de familie waar ik woon, haar vader is op dit moment een keuken in de tuin aan het maken). Paar uur gewandeld door de natuur, langs de rivier, smalle paadjes, erg mooi en gezellig. Die middag ben ik naar het plein gegaan om met wat mensen te gaan kletsen, vooral mensen uit Patacancha (community in de bergen) aangesproken, ze begrijpen vaak wel wat je zegt in het spans, maar kunnen niet goed antwoord geven, ze zijn ook erg verlegen lijkt wel en praten niet zo makkelijk. Ik wil graag uitvinden hoe het zit met de discriminatie, maar dit ligt gevoelig, als ik vraag of ze Ollanta leuk vinden en de mensen, antwoorden ze niet heel graag hier komen. Ik ben ook een man tegengekomen die voor een NGO werkt in 5 provincies, vooral in de communities. Deze man had ik een keer in Huilloc gezien, hij was toen een soort van lezing aan het houden, vandaar dat ik hem herkende op het plein, dacht al dat het een belangrijk persoon is.

Maandag ga ik naar Cuzco met Emily, gaan we naar de zwarte markt en ik heb interview met antropoloog Rossano, hem heb ik in mijn eerste week leren kennen in Cuzco. Verder ga ik met ´de man van het plein´, NGO heet INKA AWAY, praten op zijn kantoor, zijn meerdere mensen aanwezig, allen van dezelfde organisatie, ben benieuwd. Verder ga ik wat drinken met Yvonne, vriendinnetje van Carlijn uit Maastricht. Ik ken haar niet persoonlijk, maar vind het alleen al heerlijk ff nederlands te kletsen! Leer hier echt zoveel nieuwe mensen kennen, is niet van hier, dan is het wel uit Nederland, gezelligheid!

Vrijdagavond zijn we met Emily en Lindsay wat gaan drinken in senor Ganso, hippie hangplek, heel knus, was een spirituele ceremonie aan de gang, raar gezang, getrommel, een tent waar ze een sauna in hadden gecreeerd, bizar! Het was een ceremonie om de grond en de zon te aanbidden, ok!! Na ons drankje zijn we gaan dansen en we zijn tot de conclusie gekomen (Emily en ik dan) dat Peruaanse mannen echt niet kunnen dansen of gewoon nauwelijks bewegen en dat de muziek echt slecht is hier….herrie muziek!!

Zaterdag was een reunie van de gemeente, wat een vergaderingen hier. Het zou om 9uur beginnen, dus om 11uur! Heb met een man van de NGO ´Arariwa´ gesproken, hij werkt vooral voor de boeren in de communities, verbeteren productie, innovatietechnieken, cursussen. Ik mag binnenkort een keer mee naar de Huilloc als ze een cursus gaan geven, hij spreekt ook Quechua, zeer handig dus. Na lunch, kip in soort van satesaus met rijst en aardappelen en wat blaadjes sla, heerlijk sla!! Toen naar museum, is een cursus aan de gang voor de porteadores (dragers in de Inka trail), een cursus EHBO, goed dat ze dat leren in geval van nood tijdens een Inka trail. Er was ook een cursus dansen die avond, echt heel leuk, ook veel kids en jongeren, was druk, dansen een soort van salsa, leuke dansjes op muziek van nu. Oh ja, vanmiddag wilde Magnolia praten, ok what´s going on, denk gelijk dat ik daar niet meer kan blijven, maar nee. Ze begon het verhaal dat het heel slecht ging met Dalmiro, ik dacht gelijk scheiding, maar nee, de videocamara van Dalmiro is stuk en het kost veel om dat te maken, hij kan dus beter een nieuwe kopen die lang meegaat. Dus de vraag was of ze geld konden lenen, zonder camara kan Dalmiro zijn werk niet doen, hij is journalist, vandaar. 1000soles willen ze lenen, dat is 300dollar en krijg ik eind van de maand terug, we shall see! Maar goed als ik kan helpen doe ik dat graag!!

Heb al vele goeie gesprekken met Dalmiro gehad, hij weet erg veel, heeft hele verhalen over de Inca´s, de geschiedenis, de mensen in Ollantaytambo die geen krant lezen en niet weten wat er in de wereld gebeurd, zich alleen druk maken over hun eigen werk en huis, de organisatie van het toerisme die er niet echt is, de terroristen die in 1988 vier politieagenten hebben vermoord in Ollanta, terroristen die in de jungle leven van de verkoop van cocaine, gemaakt van coca bladeren, daarom willen ze de coca bladeren verbieden in Peru (je kan gewoon thee drinken van die bladeren, super lekker en goed tegen buikpijn), de leraren die niet willen werken als leraar omdat ze te weinig verdienen, leraren die als leraar werken en het officieel niet zijn, diefstallen in de communidades van dieren, leiders in de amazone die hele groepen mensen achter zich krijgen (soort van secte) vervolgens president willen worden en door de vele mensen die ze omgepraat hebben om op hun leider te stemmen worden ze gekozen tot president, religie, catholisisme, de grote armoede, ouders die drinken etc. Elke dag weer nieuwe weetjes en verhalen, super interessant!!

Vanmorgen gaan rennen met Danilo, Gonzalo en hun twee neefjes, echte schatjes, de jongste lijkt echt op Wouter, Wouter in het klein. Ook weer ´capuli´gaan plukken en ook een soort van passievrucht, super lekker!! Er groeit hier echt vanalles aan de bomen! Vanmiddag ga ik mijn interviews voorbereiden en we gaan heel lekker lunchen, ´cousa´ een taart van aardappel, tonijn, gekookt ei en MAYO, super lekker, verheug me al, weer eens wat anders dan rijst en kip! Van de week dus twee dagen naar Cuzco, woensdag interview met Cesar, public relations municipality, donderdag naar Huilloc, de NGO corridor Puno-Cuzco geeft een cursus in toerisme, ben benieuwd! En vrijdag is het jubileum van de artesanos, 20jarig bestaan, groot feest met dans en eten en verkleedpartijen, dus weer een druk schema van de week!

Carnaval-Overnachting in Huilloc

2005-02-09T14:48:00.000-08:00

Maandag naar de vergadering van hoteles y restaurantes, het thema was hoe financieren we de toeristen-kiosk…. Toen door naar Huilloc, had mijn slaapspullen bij me, klein tasje en slaapzakje. Het is twee uur lopen naar Huilloc, daar ging ik dan, het regende, maar goed, het was carnaval daar en ik wilde het wel meemaken. In mijn kanariegele poncho en muziekje op naar Huilloc. Na een kwartiertje kwam er een truck voorbij, ze stopte en zonder het te vragen mocht ik een stuk mee, scheelde weer een uurtje lopen denk ik zo. Toen moest ik er toch echt aan geloven, gaan lopen, maar rond de middag was ik daar. Op het grasveld waren mannen gekleed in traditionele kleding en witte lakens om hun mouwen gebonden, aan het dansen als vogels, in een kring, velen hadden al aardig wat alcohol op…Die mannen kwamen ook met me praten, zo dronken al swat en alles aan het herhalen, echt irritant….Alleen mannen dansen, schijnt 4 dagen carnaval te zijn en op de laatste dag mogen de vrouwen ook meedoen, apart eigenlijk. Toen gingen de mannen dansen op een andere plek, duurde ff voordag ik ze gevonden had, kreeg chicha aangeboden, lekker spul, toen gingen de mannen weer naar het grasveld, ik bleef daar ff kletsen met twee nuchtere mannen, heel aardig, hebben we veel verteld over Huilloc. Toen weer terug naar grasveld, de mannen waren weer weg, de bergen in, dansen in de andere dorpjes, raar gedoe dat carnaval hier….

Ik had Isaac nog steeds niet gevonden, toen heb ik naar zijn huis gevraagd, daar was hij dan, vroeg wat de plannen waren en uiteindelijk geslapen in zijn huis, bij zijn familie. Zijn tweede huis is in de bergen, echt een uur klimmen, wel nog steeds Huilloc. Hij heeft 4 kids, 2meiden (Alicia van 9 en Maria-Teresa van 6) en 2jongens (Juan van 4 en Carlos van 1). Ze zijn echt heel arm….toen ik vroeg waar het toilet was, was het er gewoon niet….stromend water ook niet, al het water wordt uit de rivier gehaald… Het kookgedeelte bestond uit een hoekje met een haardvuur en daarboven konden pannen geplaatst worden om te verwarmen. Het dak is van riet met een luchtgat erin. Maar toen er gekookt ging worden, stond heel de kamer blauw van de rook, al die kids waren al aan het hoesten, lekker ook nog eens die rook erbij. Ze droegen allemaal traditionele kleding en gingen voor me dansen, schattig. In diezelfde kamer van de keuken, was ook een bed, van houten ronde palen, daar sliep ik die nacht met Maria-Teresa, ik in mijn slaapzakje, wat was het koud. Zater natuurlijk heel hoog in de bergen en de deur bestond uit houten planken met allemaal tochtgaten. We sliepen boven de cavia´s, onder het bed woonden tientallen cavia´s, die werden ook gegeten, lekker om te weten, gelukkig aten wij geen cavia dit keer!! We aten soep en voor de soep hadden we als snack gekookte aardappelen met schil die je dan moet pellen, lekker, maar af en toe zo droog, blijft echt hangen in je keel. Zo grappig dat ze hier aardappelen eten zoals wij chips of toastjes eten… Voor het eten kwamen er nog wat vrienden van Isaac langs, allemaal dronken, ik werd ook ingesmeerd met paarse ´polvo´ soort van stof, ranzig spul, kreeg ik in heel mijn gezicht en haren gesmeerd, niet op een subtiele wijze, maar hard in mijn gezicht…..ze wilden ook allemaal op de foto, op mijn digitale camera staan nu vele dronken mannen….gelukkig kan ik dit gewoon wissen!!

Die kleine Carlos is echt een schatje, maar om de haverklap aan het huilen en dan weer aan de borst, tot 5x toe die avond, als ze het eenmaal weten die babies…niet toegeven als moeder zou ik zeggen! Carlos at trouwens daarnaast ook gewoon mee met de soep enzo. Voor het slapen nog heel lang met Isaac gekletst over vanalles en nog wat, dat hij heel intelligent is maar toch besloot niet verder te studeren en in Huilloc te blijven, ook zijn tijd als porteador, over zijn werk in de municipio, dat hij vroeger gepest werd als enige uit Huilloc op een school in Ollanta, veel te weten gekomen! Toen slapen, die kids hier stappen gewoon in kleren van die dag het bed in, zonder tanden poetsen of wassen….dat kennen ze gewoon niet… de moeder helpt ze daar ook niet bij ofzo…Ik had best prima geslapen, die ochtend kleren aan en zonder wassen aan het ontbijt, oma was al druk in de weer, omgeven door pannen, kregen eerst thee van bonen, toen rijst, aardappelen, soep en dat allemaal om 7uur ´s morgens! Isaac moest weer aan het werk in Ollanta en ik ging met de twee meiden wandelen, op naar de laguna, hele klim, die meiden in traditionele kleding op slippertjes, we hadden gebrande bonen en mais bij ons om te snacken, keihard, maar wel lekker. Na vele bergen, rotsen, lama´s, velden met aardappelen, kleine hutjes en stenen waren we eindelijk daar, prachtig meer, omgeven door bergen en rotsen, heel mooi, rustgevend, daar uitgerust en om het meer gewandeld, toen begon het keihard te regenen, zijn vrij snel naar beneneden gewandeld, in de modder, levensgevaarlijk, echt vaak bijna uitgegleden, Maria-Teresa wilde ook niet meer, aan het huilen, totdat we eindelijk beneden waren. De moeder was er niet, was achter een koe aan die ontsnapt was en de oma was er ook niet. Ik wilde wachten tot de lunch, gespeeld met die kids, maar op een gegeven moment rond 2uur was ik er wel klaar mee, toen ben ik gegaan, de kids bedankt, moeder was er nog steeds niet. Maar ik had een hele wandeling voor de boeg, 2uur lopen. Het was heerlijk weer, had een banaan, appel en koekjes bij me, mijn mp3 had geen batterij meer, maar goed, heerlijk gewandeld. Helaas geen truck tegengekomen, alleen 1 fiets en 1 motor, bizar, weinig tot geen verkeer hier, helaas, moest hele weg lopen, was kapot op het einde…Rond 5uur in Ollanta, naar huis gegaan, gaan douchen, mijn haar was nl zo vies door die ´polvo´, wasje gedaan en lekker in dagboek gaan schrijven! Het is nu woensdag en ben in het museum, zometeen film voor de kids. Vandaag ook met Henri gaan kletsen, altijd weer boeiend! Ik ga waarschijnlijk maandag naar Cuzco met Emily, ga ik kletsen met Antropoloog die ik in mijn eerste week heb leren kennen en wat inkopen doen! Dit was het weer voor deze keer.

Productief weekje interviewen-vrijwilliger museum

2005-02-09T13:55:00.000-08:00

Zo hier ben ik weer, was weer ff geleden, maar heb weer veel meegemaakt, elke dag is weer een nieuw avontuur. Na de vergadering vorige week maandag waarin het maken van een informatie-huisje het onderwerp was, ben ik die middag gaan kletsen met Isaac Riquelme, hij is regidor van de communidad Huilloc en werkt in de municipio. De maandag erop is het carnaval in Huilloc, Isaac heeft me uitgenodigd om daar carnaval te vieren en dinsdag de omgeving met prachtige meren te gaan verkennen, leuk plan! Dinsdag heb ik dan eindelijk de plek gevonden om cappuchino te gaan drinken, uit een koffie machine, heerlijk! Hier was ook de vergadering van hotels y restaurantes, leuke plek, lekker in mijn boek gaan lezen in de middag. In de morgen had ik interview met Joaquin, directeur museum, zijn ouders komen uit de USA, maar hij is hier geboren en opgegroeid, interessant gesprek! Toen gaan luchen met museum, met paula, emily, hugo en joaquin, de harde kern van het museum. Tijdens lunch hebben we vergaderd. Hij vroeg mij ook of ik wilde helpen in het museum, als het niet al te veel tijd in beslag neemt, natuurlijk wil ik helpen.

Vandaag dus uitgeroepen tot vrijwilligster, voor de woensdagmiddag en zondagmorgen, dan zit ik achter de receptie in het museum en werk aan verschillende projecten, allemaal in het kader van toerisme. Het museum is een community-based non-profit organisatie en wil de cultuur in de communities behouden en er worden cursussen gegeven in dans, ceramica, muziek, tekenen voor de kids, ze kunnen schaak spelen en er worden cursussen engels gegeven. In de winkel van het museum worden gewoven kleden verkocht, die in de communities gemaakt worden, deze vrouwen krijgen dan ook het geld als het kleed verkocht wordt. We gaan een boekje maken over de cultuur en historie van Ollantaytambo in Engels en Spaans, verder gaan we een kaart maken met alle hikes die de toeristen kunnen doen hier en een boekje over alle restaurants, hotels, barretjes etc. zodat we de toeristen kunnen informeren over de toeristische voorzieningen hier in Ollantaytambo. Zodat de toeristen langer dan een paar uur in Ollantaytambo verblijven, als ze weten dat er zoveel te doen is hier!

Ik woon nog steeds bij dezelfde familie, hier mag ik ook blijven wonen totdat ik weer terug naar Nederland ga. Ik ben heel blij dat ik hier mag wonen, altijd gezellig, altijd iemand om mee te kletsen, lekker grote kamer, kan hier achter laptop werken en kan tegelijkertijd lekker muziekje luisteren, heerlijk af en toe! Af en toe voel ik wel een oppas, blij dat ik nog geen kids heb. Lucero eet namelijk niet echt veel, als iedereen 10x aan je hoofd zeurt zou ik ook niet meer eten…Gonzalo is echt een schat, altijd rekening met mij houden, erg slim ook en Danilo is lax, houdt niet van studeren, houdt erg veel van eten en sport.

Op een groot plein werken allemaal artesanos, allemaal stands met sieraden, kettingen, armbandjes, poppen, stiffen en tassen. Een van de artesanos is Henry, heb hem op een dag aangesproken, heel aardig en wil me alles vertellen, ben ook uitgenodigd voor vergadering van de artesanos, tot nu toe nog steeds niet geweest, zou vrijdag zijn, maar was toch niet zo, daar kwam ik die ochtend achter….Er bleek wel een vergadering in Urubamba te zijn, half uurtje in bus, dus daarheen, was over Plan Maestro en Machu Picchu, erg interessant, ook een werkgroep, ik zat ik groep over Porteadores in Inka-trail, om problemen op te schrijven en nieuwe oplossingen en ideeen. Was me een zooitje ongeregeld, maar wel interessant, gezellig met twee jongens van het INC (Cultureel Instituut) omgegaan, ik ga een keer bij ze stappen in Cuzco! Toen in taxi terug met mensen van gemeente Ollanta, met zessen in een taxi plus taxichauffeur, echt lachen, toen werden we aangehouden door politie, omdat we ´belangrijke personen´ waren mochten we door!

Donderdag had ik trouwens interview met burgemeester, zou bijna niet doorgaan, maar ik had echt zoiets van hallo, we hebben een afspraak! Geklests over zijn werk, studie, jeugd, hij heeft in Moskou gestudeerd, toen in Pamplona en toen in Duitsland, bizar eigenlijk! Zijn zoontje wil dan ook stierenvechter worden…ok…..Toch kan de burgemeester alles weer zo mooi bregen dat je het bijna geloofd!!

In het weekend, op zaterdag eindelijk gaan sporten, rennen met de jongens, om 5uur ´s ochtends, door maisvelden op naar het stadium, na 3rondjes waren de jongens afgehaakt en gingen voetballen, ik heb zo´n anderhalf gerend en oefeningen gedaan, heerlijk!! Rond 7uur richting huis, onderweg ´capuli´ geplukt, dit is een klein rood kersje, groen van binnen, heel lekker. Op een gegeven moment de jongens als apen in de boom capuli aan het plukken en ik zat daar op een rots langs het stromende water, continue was het ´lisa lisa, capuli´, echt heel schattig! Die middag had ik dansles in het museum, de vriendin van Joaquin geeft dansles, hoe lenig is zij, maar goed, oefening baart kunst….Verder gelezen in het zonnetje over community-based mountain tourism, goed bruikbaar artikel, de kids waren elkaar ondertussen nat aan het gooien met water! Morgen echt carnaval, ben benieuwd….

Reunion-Compadres-Cavia

2005-01-31T09:59:00.000-08:00

Net terug van de Inca trail en gelijk weer een vol programma. Woensdag de 26e was er de meeting van de alcalde op het plein, iedereen was welkom. Er werd uren gepraat over het beleid, de verschillende commissies, activiteiten en projecten. Het toerisme werd als eerste behandeld, dit zegt alweer hoeveel prioriteit dit heeft! Het was zeer interessant om een globaal beeld te krijgen van wat er allemaal gaande is in Ollantaytambo, met name het belang van het toerisme. Op het einde was er tijd voor vragen, dit gebeurde vooral in het Quechua, waar ik natuurlijk niets van begreep..... De volgende morgen heeft Dalmiro het een en ander toegelicht over het Plan Maestro, het bouwen van een grote supermarkt, een ziekenhuis, een stadium voor de jongeren en nog veel meer plannen. De alcalde heeft me ook eindelijk papieren over het toerisme project gegeven en we hebben deze donderdag een afspraak, waarin ik hem alles kan vragen, hopen dat dit door gaat!

Donderdag de 27e was het Compadres, soort van Godfather-day, de hele bedoeling erachter is onduidelijk, maar het is een religieus feest met processies, dansen, stierengevecht (beetje spelen met de stier, maar de stieren wilden niet echt...grappig tafereel) en veel eten en bier (chicha is het bier van hier, roze van kleur, beetje aardbei-achtig). Ik ging met Hugo, om eerst naar Huilloc te gaan en om vervolgens te feesten. Ik op de motor, achterop, het zweet stond in mijn handen, de wegen zijn hier namelijk niet echt geprepareerd, overal stenen, gaten in de weg en dat stijl omhoog, wat een avontuur! Totdat we bij een dorpje een lekke band kregen...was te verwachten! Daarna Hugo terug naar Ollanta om band te fiksen en ik in truck met tientallen andere mensen op naar Compadres. Als vee werden we in die truck geduwd, veel vrouwen met pannen en potten, overal rook je eten en de kleine kids werden bijna verpletterd. Was blij dat ik er uit kon! Emily (meisje uit California, werkt als vrijwilligster bij het museum) kwam ik daar tegen, vertelde het verhaal van de motor en we gingen toen samen naar Huilloc, half uurtje lopen. Huilloc was redelijk uitgestorven, omdat iederen op Compadres was. Toch blij eindelijk Huilloc gezien te hebben. Toen terug naar het feest, een heerlijke dag, veel zon, veel gezien, veel mensen uit de communidades in traditionele kleding. Ook ben ik natgegooid met waterballonnen, het carnaval is begonnen en duurt maar liefst een maand...

Zaterdag ben ik naar Huilloc gegaan, nog een poging met Hugo op de motor. Alles ging goed, lange rit, eerst naar Patacancha en toen door naar Huilloc. Het museum heeft een project in patacancha en Huilloc om het traditionele weven te behouden, zodat de cultuur in deze communidades behouden wordt en er geen synthetische stoffen worden gebruikt. Elke zaterdag weven de vrouwen en deze weefsels worden verkocht in het museum. Het geld gaat naar de vrouwen zelf, prachtig project! De vrouwen waren gezellig aan het kletsen, erg jong waren ze, sommige 16jaar en al met een kindje. Hugo en ik kregen een bord met eten, jawel CAVIA, een delicatesse van hier, de vorm was nog herkenbaar, pootjes eraan en een ruwe huid met af en toe een haar, jak, maar goed voor het fatsoen toch wat van gegeten, niet echt heel lekker, was heel zout en het vlees was ok, maar het zag er gewoon niet lekker uit... De vrouwen begonnen met weven, wat een karwei, echt ingewikkeld, zeker als er ook nog figuren in gemaakt worden. In Huilloc waren ze niet aan het weven, vanwege de waterballonnen die hun werk nat zouden maken, dat was de smoes, Hugo was wel een beetje kwaad, er moet immers gewerkt worden!

Zondag ook weer veel gedaan, gepraat met mensen die artesania verkopen, deze week een meeting, mag ik aan deelnemen, verder met Lucho gepraat (van de ceramica), altijd interessant, weet veel en ook een interview met Hugo gehad om meer te weten te komen over het project. Vandaag was er een vergadering van hoteles y restaurantes, zij verzamelen zich om ollantaytambo in een beter daglicht te stellen en de kwaliteit te verbeteren. Ze gaan volgende week beginnen met het maken van een tourist office, een kiosk in het centrum, zodat de toeristen informatie kunnen krijgen over Ollantaytambo. Het doel is dat de toeristen wat langer in ollanta blijven, er is immers zoveel meer te doen dan de ruines, dit weten velen niet....

Vanavond is er de vergadering in het museum en donderdag heb ik dan een gesprek met de alcalde. Woensdag mag ik mee naar een opening van een straat met Dalmiro en de alcalde. Verder ga ik met Emily naar Cuzco om het krantje PUTUTU van het museum te printen.

Tijd voor lunch! beso

telefoonnummer & adres

2005-01-31T09:54:00.000-08:00

Telefoontjes en post zijn altijd welkom!!

telefoonnummer: 005184204074

adres: op naam van Sra. Magnolia Reyes Solis
Correo Central Ollantaytambo, Peru, Lima
Mascabamba s/n (is de straatnaam zonder nummer)
telefoonnummer ook vermelden 084 204074

Het schijnt op deze manier te werken......

Machu Picchu 21-24jan

2005-01-25T08:49:00.000-08:00

Wat een spierpijn, net terug van de incatrail, ik ben met lienet gegaan, heb haar ontmoet in het vliegtuig naar lima, we hadden toen afgesproken over twee weken de incatrail samen te lopen. Vrijdagochtend om 8uur werden we opgehaald, met een busje, eerst naar ollantaytambo, daar luchen, toen door naar een dorpje dat 82km heet, vandaaruit begonnen met trail, we hadden een leuke groep, zo´n 16 mensen, veel latijns amerikanen, lienet, petra en ik waren de drie nederlanders, twee grappige jongens uit nieuw-zeeland (kiwi´s) genaamd Brody en Wade (kwamen uit een gezin van 6jongens...poor mam), twee brazilianen, Louise, rookte als een ketter en kon de berg ook maar moeilijk opkomen, zeker met die zware backpack, afzien! louise dacht ook sneller dan dat hij kon praten, grappig om te zien, en Bruno, die zijn eigen tentje bij zich had en potjes, pannetjes en eten, maar helaas bleek al snel dat het maken van een kampvuur in de bergen een verboden verhaal was.... Elizabeth, uit parijs en woonde in londen, leuke meid, twee meiden uit chili, beetje langzaam en ongezellig, 5 mensen uit Argentinie, waarvan Santiago echt een gezellige jongen was, aanstekelijk lachje, denk dat ik nu iedereen heb opgenoemd!! De eerste dag begonnen we ´s middags met een lunch, goed eten, de porters maken het klaar, er waren zo´n 6 porters, zij dragen de tenten, potten, pannen, eten en hun eigen spullen, sommige hadden wel 34kilo op hun rug..... Verder twee gidsen, waarvan als snel bleek dat ze zo niet boeiend konden kletsen, nou ja die vrouw, hebben we nauwelijks gezien de hele trip en die man was er wel altijd, maar had gewoon geen uitstraling... Nog ff een grappig verhaal, er werd ons op een gegeven moment gezegd, twee bruggen over, 1 droge rivier en 1 stromende rivier, dan nog 5minuten lopen en daar is het tentenkamp, wat dacht louise, twee bruggen over stromend water..... hij was dus niet rond 5uur in het tentenkamp, raar we hadden hem net nog gezien, was hij doorgelopen, duurde wel ff dat er een tweede brug met stromend water kwam, echt uren later kwam hij in het kamp aan, porters hadden hem gevonden, wat doet hij zichzelf aan!

De eerste middag hebben we zo´n drie uur gelopen, prima te doen, rustig aan beginnen, aangekomen bij het tentenkamp rond 17uur een thee en koffie, jawel met popcorn en koekjes, rond half 7 eten, ze zorgden echt goed voor ons. Er was geen douche ofzo, de wc was een gat in de grond en stonk ontzettend, maar goed, kamperen hoort primitief te zijn!! We aten buiten onder een rieten hutje, zaten op klapstoeltjes, avondeten bestond uit soep, hoofdgerecht met rijst, aardappelen en stukje vis, lekker! En altijd weer een theetje na! Vroeg naar bed, alle spullen in de tent, werd nl gejat daar, ik kon niet echt goed slapen, droomde over dieven en hoorde een beest steeds plukjes gras uit de grond trekken, we lagen op een heuveltje en gleden steeds een stukje naar benenden, op ons flinterdunne matje....hoort erbij!! ´s Ochtends heerlijk ontbijt, pap, broodjes met jam en zelfs een pannenkoek, veel koolhydraten, hadden een zware dag voor de boeg, 2e dag was heel zwaar, echt 5uur lopen, 4uur omhoog en 1uur omlaag, veel bergop, zo´n 1000meter gestegen die dag, scheelt dat mijn conditie nog aardig is! Lienet en ik hadden een beetje hetzelfde loopritme, prima dus en heel gezellig, hadden ook lekker energie verrijkende dingen bij ons, snickers, veel chocolade en zuurtjes, ook pillen om het water te reinigen, werkte prima! Het bergop was echt wel afzien, kwamen helemaal dood boven, maar het was zo prachtig, omgegeven door bergen, besneeuwde bergtoppen, ook veel groen, geen enkele ruine, alleen maar natuur. Op de top kwamen we onze groep weer tegen, geweldige foto´s gemaakt, louise kwam ook aanzetten, redelijk snel vonden we zelf, hij kon alleen niks meer zeggen ´I can´t talk...´ Na een half uurtje bijkomen, naar beneden, daar was het tentenkamp, luchen rond 13uur, weer rijst, vlees en groenten, soepje vooraf, toen lekker tukje doen, de hele middag vrij, rond 17uur teatime, heerlijk weer popcorn, koekjes en bladerdeeg wafels met caramel, wat worden we verwend en 19uur weer eten, weer soepje en kipje en rijst, prima eten! Ieder land ging het volkslied ff zingen, zelf de porters deden mee, echt lachen! Weer vroeg naar bed, nu helemaal niet kunnen slapen, vreselijk, hoopte dat het snel licht werd, het was ook ijskoud en in zo´n mummie slaapzak kan je je knien niet optrekken, beetje jammer..... Het uitzicht vanuit het tentje was wel geweldig, beide kanten bergen, watervalletjes, en besneeuwde bergtop in het vooruitzicht! Alle andere groepen sliepen hier ook, maar wij zaten helemaal onderop met ons tentenkamp, top dus!

Volgende dag weer 6uur op, ontbijtje doen, verrukkulluk!, toen op naar de top, veel ruines van Inca´s tegengekomen, op en gegeven moment lijkt alles zoveel op elkaar, weer een hoop stenen, lienet en ik waren er soms wel klaar mee....De derde dag was prachtig, zoveel mooie natuur, veel jungle achtige uitzichten, zo groen, mooie planten, veel grotten waar we doorheen liepen, zo´n vier ruines gezien denk ik, het jammere was dat onze gids zo ongeinteresseerd en niet boeiend kon vertellen.... De gezellige groep was daarentegen echt super! Zo veel lol gehad! Het was een lange tocht, wel 9uur onderweg geweest, onderweg geluncht op een plek en toen rond 4uur aangekomen op de laatste slaapplek, lekker gekletst en gehangen in het restaurant, hier aten we met wel 10 verschillende groepen, ieder met eigen organisatie, porters en tentenkamp. Lekker theetjes gedronken, toen buiten biertjes gedronken, hadden we heel erg verdiend!! Ik heb niet meegedaan met het avondeten, buik deed weer raar en kon geen eten zien. De laatste avond was er wel een van bewijzen, alles porters deden hun uiterste best het eten er zo mooi mogelijk uit te laten zien, zag het ook, in schalen, met garnering, mooi, ze krijgen dan ook een tip die avond, we hebben vaker met de porters gepraat, zulke lieve mannetjes, maar wat een leven, elke week incatrail lopen met 30kilo op je rug......ik betaalde 180$ voor de trail en weet je wat de porters krijgen, die bijna al het werk doen....60 soles, delen door drie en je hebt $, niet normaal....we hebben ze dan ook een flinke tip gegeven, hadden ze zo verdiend, zulke lieve mannetjes!!!! maar rond etenstijds ben ik lekker mijn tent ingegaan, kreeg nog een thee aangeboden met oregano en muña, maar die oregano rook zo sterk, kon het niet wegkrijgen, wel zo schattig dat ze aan je denken, deze thee was goed voor de maag namelijk!

Volgende dag op naar Machu Picchu, 4uur opstaan, ik voelde me weer wat beter, stevig ontbijtje, controlepost en lopen maar, maar het was bewolkt en stopte niet meer met regenen, we hadden onze poncho aan, maar op een gegeven moment raakt je broek zo doorweekt en je schoenen trouwens ook....de andere dagen hadden we zo´n geluk, drie dagen zon!! En nu op de laatste dag...waarom?! Na een paar uur stevig doorlopen op een punt aangekomen, waar je normaal gesproken geweldig uitzicht op machu picchu zou hebben, echt het plaatje wat je in de brochures tegenkomt, maar helaas, zoveel wolken, zo veel regen, zo koud....maar af toe kon je een glimp van de stad opvangen, het is prachtig!!! Daar hebben we een paar uur rondgelopen met onze gids, wel het een en ander gezien en geleerd, maar die regen was toch jammer.....Maar Machu Picchu is echt een stad, waar de elite woonde en eromheen huisjes waar de andere mensen woonden, prachtige stenen, woningen, mooie stad en zo groot!! Een bijzondere ervaring en absoluut anders dan alle andere inca ruines die we tegen zijn gekomen.... Als beloning in aguas calientes gegaan, medicinale baden, heerlijk en lekker warm! Helaas bleek dat er geen treinticket voor Lienet en mij was, de gids had geen geld opgestuurd gekregen van de organisatie en we konden dus niet terug.....de gids moest trein halen en moest dus gaan, Lienet en ik zijn zo kwaad geworden, Lienet half nep janken, ik super kwaad, perfecte combinatie, uiteindelijk moesten we nog een keer onze tickets betalen en we hadden een plekje, geregeld door een politieagent, apart, maar die kwam opeens naar ons toe om te helpen, mooie trein en nog eerder dan die andere trein! We moesten zo snel weg, om te kijken of er een plekje te veroveren was in de trein....niet eens afscheid kunnen nemen van onze groep, beetje jammer.......Maar wat een gezeur, we zouden bijna in Aguas Calientes moeten overnachten en die gids zei er maar dat het zijn verantwoorlijkheid niet was, wat een verhaal!!!!

Maandagavond in Cuzco, zo lekker lang gedoucht en warm, ben nl in hostel bij lienet in cusco, had nl drie dagen niet gedoucht, ik stonk niet eens zo erg, hihi!! Heerlijk af en toe primitief leven zonder makeup enzo, had ook echt vier dagen zelfde broek aan, die echt zo stonk, maar ook wel lekker om na een paar dagen weer lekker schoon te zijn. Ga zo met lienet ff koffietje drinken en dan met de bus naar ollanta, gaan we weer verder met onderzoek!

20jan op naar de Inca trail

2005-01-20T16:52:00.000-08:00

Na 2uur lang naast een ietwat brede en mollige peruaanse koopvrouw bijna platgedrukt te worden in de bus, ben ik in cuzco aangekomen, op naar de inca trail! Lienet heb ik op schiphol ontmoet, allebei overboekt en vlogen toen met klm, tijdens de reis al veel gekletst en afgesproken samen de incatrail te gaan lopen. Nu is het bijna zover, nog 1 nachtje slapen...Waren weer overboekt, zouden eigenlijk gisteren gaan, zat dat opeens vol, na veel geklaag heeft lienet een gratis rondtour weten los te krijgen voor het ongemak. Dit hebben we vandaag gedaan, erg veel inca plekken bezocht, ruines gezien en vooral stenen!! Interessant, maar af en toe een beetje to much, lijkt allemaal zo op elkaar... Nog twee nl jongens leren kennen, gezellig gekletst, de ouders van een van die jongens hebben een stukje grond in Ecuador, jungle, gekocht, met koffie en bananen, daar gaat hij volgend jaar wonen, hutje bouwen en genieten van het mooie relaxte leven daar, bijzonder!

Nog wat nieuwtjes over mijn back to basic leventje, zoals de was schrobben op een hout totdat het ¨schoon¨wordt, normaal stofzuig je je kamer of veeg je stof bij elkaar, hier is het zand wat ik op een hoop veeg, het dringt tussen alle kieren naarbinnen, zelfs insecten op mijn kamer, voor ik ga slapen ben ik ff bezig insecten te killen, zoals spinnen, pissebedden en vliegen, maar op een dag zat er een beest van 10cm op mijn roze gordijn, ik overdrijf niet, het was een sprinkhaan, bizar!!! na een gedachtewisseling bedacht het beest met handdoek te pakken en in 1sec naar buiten te gooien, de rillingen lopen dan over mijn lijf....verder afwasssen met koud water, douchen went al, het stof op straat (met mijn allergie) went ook al, veel fruit eten, weinig snoepen, eerst water koken, af laten koelen en dan ranje maken van maiz, zo lekker! ze hebben geen slot op de deur van mijn huis, maar twee waakhonden, overdag geven ze geen kick, maar ´s nachts.....ik schrik me elke keer rot als er weer eens een iemand voorbij het huis loopt en de honden flippen, het scheelt dat ik een goede slaper ben, slaap echt overal doorheen!

Heb met de alcalde gesproken, eindelijk, het was 5minuten, maar toch, eindelijk in levende lijve gezien. Hij vond het allemaal heel interessant wat ik ging doen in Ollantaytambo, ook kende hij Annelou Ypeij van het cedla nog, haalde gelijk haar visitekaartje te voorschijn. Hebben afgesproken dat ik kopien van het toerisme project krijg, ´s middags zou het klaarleggen, maar helaas.....volgende dag ook niet, nu krijg ik het via Dalmiro, man van het gezin waar ik woon. Met alles moet je echt geduld hebben, daar wen ik ook al aardig aan. Ik ga ook binnenkort mee naar de communidades om Ollanta heen, er zijn er zo´n 36 en ik ben vooral geinteresseerd in Huilloc, Isaac is een belangrijk persoon uit dit dorp, hem heb ik ook al gesproken, volgende week een afspraak met hem, erg benieuwd! Verder is het museum in het dorp erg belangrijk, hier worden veel cursussen georganiseerd, zoals schilderen, pottenbakken, engels, muziek, het museum laat de geschiedenis van Ollanta zien, verder is er internet. Ik mocht deelnemen aan een vergadering, ze zijn erg progressief, veel ideeen en plannen, we hebben besloten een krantje te maken, met wat er gaande is in het dorp en met de mensen. Hot items zijn alcoholisme, kinderrechten, drinkbaar water, de communidades en het toerisme, super interessant voor mij dus! Ik ga volgende week kletsen met Isaac en ga een stukje schrijven over Huilloc en wat er gaande is. Verder komen er ideen, meningen van de lokale mensen, programma van het museum en artikelen over het leven hier, in het krantje! Super plan dus!

Ik ga zo lekker slapen, morgen Inca trail en mijn buik doet nog steeds raar, maar met pillen gaat het wel......beso

Mijn eerste weekend in Ollanta

2005-01-16T15:54:00.000-08:00

Zon!!! Gisteren was het een prachtig zonnige dag in Ollantaytambo, ik besloot naast het maisveld lekker te gaan lezen, heb nog wat artikelen over het toerisme in cuzco en over de festiviteiten en hoe het leven van mensen verandert door de komst van het toerisme, iedereen past zich min of meer aan....dacht dat het niet zo heel snel met de zon zou gaan, niet ingesmeerd...ben echt op de raarste plekken verbrand, mijn knieen, helemaal rood, mijn slippers staan afgetekend op mijn voeten in rood en wit.....en mijn armen en handen helemaal aangefikt, die heb ik nog nooit in mijn leven ingesmeerd! Goede les dus voor volgende keer, heel je lijf insmeren!!

In de middag kwam rudi, een jongen uit mijn hostel in Cuzco, hij kwam met zijn spaanse klasje en gids, de ruines zijn me nog een keer in detail uitgelegd, zoveel bizarre dingen in de tijden van de Inca´s, ze waren zo innovatief, ongelooflijk! Op een plek waar het hard waait, hadden ze inhammen in de stenen (huizen) gemaakt, zo bleef het eten koel. Er was ook de stoel van de koning, maar in realiteit een stoel om mensen te straffen, top van de berg, super uitzicht, maar dan met handen vastgebonden en naakt, zodat de hele stad kon zien wie er gestraft werd. Ook ontzettend grote gladde stenen, met uitstekende knoppen, hier deden ze touwen omheen om de stenen te slepen, waarom geen dieren, die zouden niet in een rechte lijn lopen....Het kruis of symbool van de inca´s zie je ook overal terug, een kruis met inhammen, elke inham verwijst naar filosofie. En dan de baden, een klein vierkant bad, weer in de vorm van het inca kruis, hier beland een flinke straal water in, als je met je wijsvinger over de inham wrijft waar het water uitkomt, verandert de straal in een stroom die langs de steen naar beneden sijpelt, bizarre technieken!!! Ook is de hele ruine te vergelijken met dieren, de condor, de poema en de slang, met veel inspirate en inbeelding zag ik het ook... In verschillende rotsformaties is ook de vorm van een gezicht van een Inca te zien, goed kijken! Gisteren eens gaan kijken of er wat te doen is in het dorp ´s avonds, normaal lig ik elke avond rond 10uur in bed, dus ik was benieuwd, het is laagseizoen, weinig toeristen te bekennen, we gingen naar datzelfde hippie-kroegje, waar ik Arturo heb geinterviewd en toen naar DE disco, moeilijk te vinden, maar uiteindelijk daar aangekomen, een donker hol, veel jonge mensen van 15jaar, allemaal met elkaar aan het dansen, soort van salsa-ritme, rudi en ik zaten het allemaal eens te bekijken van een afstand en hadden het gevoel of we op de fuif van onze eigen kinderen als ouders toe aan het kijken waren, grappig!! Vandaag naar Muray geweest, het lijkt een beetje op een amphi theater, maar is een techniek die de Inca´s gebruikten om te kijken op welke hoogte de aardappelen het beste zouden groeien, het bestaat uit ringen met stenen, gras en soms een beplanting. Indrukwekkend! Daarna naar de zandvlakten, salinas, ook weer heel bizar, aaneengeschakelde baden op verschillende hoogten, hier komt het zout langzaam naar boven als het water opdroogt. Op afstand leken het wel ´favelas´...

Morgen heb ik een gesprek met de man van de pottery, heel interessant persoon, weet veel over toerisme. Ik ga ook ff langs bij het hotel, in de ochtend heeft de directeur tijd om te praten. Hopelijk krijg ik deze week de burgemeester te spreken! Verder is deze week de meeting van de hotels en restaurants, daar hoop ik bij aanwezig te kunnen zijn. Aan het eind van week is het plan de Inca trail te lopen, nu het nog kan, de regentijd is begonnen, vanaf eind januari tot en met ergens in maart is het onmogelijk de Inca trail te lopen, dus deze week mijn kans!

Ik heb gisteren omelet gegeten en mijn buik doet echt een beetje raar nu, ga lekker vroeg naar bed en morgen aan de slag! Tot snel en suc6 met alles, geniet vooral!

maandag 10jan op naar Ollanta

2005-01-14T16:38:00.000-08:00

Miracles can happen... ik zit in de bus naar Ollantaytambo, zit naast een vrouw en we hebben de hele weg gekletst, heeft ze me uitgenodigd bij haar te verblijven voor 3maanden, eerste nacht heb ik in hostel geslapen en die avond gaan kijken of ik het wat vond, erg armoedig, maar zo leuk dat ze me gevraagd hebben, ze hebben drie kinderen Lucero van 6, Gonzalo van 12 en Danilo van 13, echte schatten, haar man in journalist, kent ook de burgemeester en zij maakt artesenia. Gedurende de busreis begon ze te vertellen over haar huis, geen koelkast hebben ze en geen warm water, echt armoedig ziet het eruit, overal rotzooi, houten vloeren met stof, ben echt continue verkouden.... Maar ontzettend leuk om dit mee te maken! Mijn eerste dag in Ollantaytambo met die twee oudste jongens naar de ruines geweest, ze wisten echt alles over de incas, echt knap gewoon!! Net gegeten en ga zo naar de markt waar hun moeder, Magnolia haar spullen verkoopt! Het dorp is klein, maar heel schattig, omringd door bergen, echt onwijs mooi, overal maisvelden en alles is groen, het weer is prima, af en toe een beetje zonnetje, kan zonder jas buiten lopen!

wonen bij familie in Ollanta

2005-01-14T16:22:00.000-08:00

Ik begin steeds beter te wennen aan het leven hier! De eetgewoontes zijn toch wel anders hier, `s ochtends eet ik platte broodjes, lijkt een beetje op een pitabroodje, met witte rare kaas van de koe of met jam, en een theetje of een koffietje (melk uit een blik-koffiepoeder-heet water), rond half 2 eten we warm, een keer gevulde soep gegeten, met soepvlees, groente, koriander, pasta, een andere dag vis met rijst en aardappelen en sla, of spaghetti met soepachtige saus van kip en groenten, er is geen ander vlees nu, de slagers staken!! Dus kip! Alles wordt ook met bot en al gebakken of gekookt, kluiven dus!! In de avond eten we weer het eten van vanmiddag, en een beetje brood ofzo! De kids drinken ook gewoon koffie, zelf die kleine van 6jaar... zo slecht eigenlijk, maar ja het is maar wat je gewend bent. Vanochtend voor het eerst koud gedoucht en mijn haren gewassen, haren wassen is geen pretje kan ik jullie vertellen...maar langzaam aan leer ik het leventje van hier kennen. Vanmiddag mountainbiken met die twee jongens, zo gelachen, echt leuk, we wilden naar de communidades Willoq en Patacancha fietsen, leek me super interessant, maar na een half uur begon het stortregenen, wegen veranderden in modderstromen, levensgevaarlijk, zijn zo snel mogelijk terug geraced, we waren zo doorweekt, toen snakte ik ff naar een warm bad!!!! maar helaas..koud gedoucht...werkt wel, al die modder eraf gespoeld!

Ben al aardig wat aan het praten met de mensen hier, naar een hippiebar geweest, echt mooi, overal hangmatten, riet, percusion (trommel), honden, ganzen, vijvertje, veel bloemen en planten, met die jongen, Arturo (vriendje Louise) gekletst, heel gezellig, hij is heel relaxed, ik zei wat doe je de hele dag, nu er niet veel toeristen zijn, hij zei... een beetje porro´s roken, met een lachende stem!! Verder is hij into spirituele zaken, hij heeft me uitgenodigd een keer te komen kijken, verder heeft Arturo me het een en ander verteld over het leven hier, toerisme etc. Verder met man van pottery gepraat, weet veel over toerisme, hij is echt voor veranderingen, klaagt veel over uitlaatgassen en hoe alles ontzettend ongeorganiseerd is hier in Ollanta. Hij zou graag een keer willen praten met de burgemeester, andere vrienden van hem en mij, dus dat proberen we een keer te organiseren, maar laat ik eerst een keer met de burgemeester gaan praten. Probeer al dagen met de burgemeester te praten, hij is echt altijd weg.....niet te geloven, onmogelijk om een afspraak te maken, morgen ga ik het weer proberen....Morgen komt rudi, jongen uit mijn hostel in cuzco, gezellig, ff wat aanspraak en gaan we de kroeg in, ga hier normaal om 10uur naar bed, wel heerlijk!! Heb ontdekt dat de restaurants en hotels een keer in de zoveel tijd een meeting hebben, interesting, ze weten niet wanneer, maar ga elke dag ff kijken, lijkt me goed om bij te zitten. Is ook een heel mooi hotel hier, 90dollar per nacht, heeeeeel duur voor hier! De eigenaar heb ik gesproken, kort, maar volgende week kletsen we verder! Ben dus goed bezig vind ik zelf!! De dagen vliegen voorbij, met observeren, verkennen, praten met mensen uit het dorp en ik speel af en toe met de kids waar ik woon, ze vertellen me vanalles over de cultuur, de wari´s en de inca´s, echt super interessant. Ik heb vanuit nederland scoobiedoo touwtjes voor de kids meegenomen, elke dag maak ik armbandjes voor ze, vinden ze prachtig! Zo doe ik zelf ook een beetje aan artesenia!! Volgende keer nieuwe belevenissen...

zaterdag 8jan in Cuzco

2005-01-14T15:51:00.000-08:00

Gisteren ben ik naar de kinderopvang van een markt geweest, waar cornelius en rudie uit mijn hostel werken. De ouders van deze kinderen werken dagelijks op de markt en de kinderen spelen de hele dag met elkaar, tekenen, spelletjes doen, beetje hangen... Toen ik daar aankwam werd ik al gelijk profe genoemd, heb met ze getekend, gespeeld, en toen ik mijn digitale camera te voorschijn haalde, waren ze daar natuurlijk helemaal weg van, vooral omdat ze gelijk de foto´s konden zien, echt veel foto´s gemaakt, ga ze maandag erop zetten! Maar wat een armoede, deze kindjes hebben niet eens luiers aan, ik pakte een meisje op mijn schoot, had ze in haar broek geplast, zo sneu, maar wat doe je eraan....ook hebben ze allemaal zwarte handjes en oude kleertjes aan en de ouders werken de hele dag... wel echt super om dat werk te doen, zoveel voldoening! Gisteravond op stap geweest, heb mijn logepediste Marijke nog gezien, ze was hier met 3 vriendinnen, biertjes gaan drinken in de kroeg en toen naar MamaAmerica, lekker gedanst..... Zo mooi in die club waren veel peruaanse meiden, sommige volgens mij 15jaar en allemaal op zoek naar een westerse man, zo zichtbaar en al die mannen trappen er ook nog in, niet normaal! Het zou me ook niets verbazen als de ouders van deze meiden ze aansporen westerse mannen te ontmoeten. Andersom valt me nog mee, misschien ook omdat ik met twee jongens was...Er zijn daarentegen ook veel nl meiden die hier een peruaanse vriend krijgen...Vanmiddag gesprek met antropoloog van universiteit in Cuzco gehad, erg interessant, hij heeft veel geschreven over het toerisme in cuzco en weet veel over Ollantaytambo, hij had weinig tijd, maar heeft twee artikelen gegeven, zijn eigen werk en ik kan hem altijd bellen. Hij komt ook wel eens naar Ollantaytambo, dan praten we verder! Toen kwam Suzan plotseling het hostel binnen, vriendin van vriendin uit Weert (Joelle) ff theetje drinken en vanavond gaan we ff de stad in, had niet verwacht dat ik nog zoveel mensen uit nederland zou gaan zien hier, iedereen is druk aan het rondreizen vandaar! Maandag ga ik naar Ollantaytambo en daar kan het echt beginnen! Vandaag regent het trouwens, echt spekglad op straat, maar wel ff goed, want heb echt een rood hoofd, beetje aangefikt door de zon...Met het weer weet je het hier nooit, verandert met de minuut! Volgende keer meer....

Onderzoek

2005-01-07T11:13:00.000-08:00

Mijn onderzoek ga ik doen in Ollantaytambo, een dorp waar ongeveer 3000 mensen wonen, gelegen op 70 km ten noordwesten van Cuzco in Peru. Ik ga onderzoek doen naar community-based tourism en op welke manier de small scale local entrepreneurs hier invloed op hebben en hoe zij hier tegenover staan. Dit is mijn onderzoeksvraag in het kort, hier zal ik binnenkort wat meer informatie over geven!

In Cuzco!!

2005-01-07T10:48:00.000-08:00

Na een korte nacht van 5uurtjes en lekker ontbijtje werd ik gebracht naar luchthaven Lima, om door naar Cuzco te vliegen, daar rond 11.00 aangekomen, werden we ontvangen met live-concert op het vliegveld, in traditionele klederdracht. Iedere taxichauffeur wil je meenemen naar zijn hostel....gelukkig had ik een naam (via Susan) en ben maar met de eerste de beste persoon meegegaan in zijn nep taxi, maar goed waren aardig en je weet niet wie je daar wel of niet kan vertrouwen....hostel supervriendelijke mensen, hola bonita, que lindo, zo ging het de hele tijd. Heb de hele dag geslapen tot 9u savonds, toen ff gekletst met Pieter, ook peruaan en werkt ook in hostel, toen weer de hele nacht geslapen (had het nodig denk ik zo) volgende dag rondleiding van Pieter gehad...was helemaal gaar, maar prachtige stad, die hoogte is echt wel te merken, stijgt naar je hoofd!! Was misselijk en hoofdpijn, en was helemaal kapot van afgelopen dagen.....

Aan sport doe ik hier dus elke dag, omhoog, omlaag, trappen, goed voor de conditie!!
Gisteravond feestje gehad bij Kelly, meisje dat ik via cedla weer ken, niet persoonlijk, maar viavia, met twee jongens uit hostel heengegaan, nl jongen uit utrecht Cornelius en Rudi uit duitsland, was erg gezellig. Vandaag antropologen leren kennen op universiteit, echt iedereen studeert hier antropologie, zo grappig!! Dus eigenaresse hostel is ook antropoloog en nam me net mee naar universiteit, was het staking daar, alle studenten op straat, toch nog twee antropologen weten aan te spreken, morgen een afspraak met een van hen, komt naar mijn hostel! Waarschijnlijk zondag naar ollantaytambo. Ik zou vandaag met Louise meegaan, maar ze ging al donderdag, ik wilde wel ff in Cuzco blijven, vandaar dat ik haar dit weekend misschien zie!

Cuzco is prachting, redelijk groot, omgeven door begroeide bergen, allemaal kleine mini-straatjes, veel kerken, pleinen, taxi`s (bijna iederen heeft hier een taxi lijkt het wel), veel smog, af en toe stik je van die uitlaatgassen, overal hostels, restaurantjes, cafetjes, reisbureautjes, markten (artesenia), mensen op straat aan het verkopen, van snoep tot fruit tot ijsjes, veel armoede, verschil tussen rijk en arm ook duidelijk, veel honden en kinderen op straat, iedereen is erg gastvrij. Al met al een prachtige stad!!

Die twee jongens in mijn hostel, Cornelius en Rudi werken in de kinderopvang. Dit zijn kinderen waarvan de ouders op de markt werken. Cornelius en Rudi spelen met deze kids en leren ze engels. Hier ga ik zo ff een kijkje nemen en vanavond op stap in Cuzco!

Nu echt in Lima!

2005-01-04T20:37:00.000-08:00

De dagen voor vertrek bestonden uit het regelen van de laatse dingentjes, veel stres van heb ik wel alles... en korte nachten, maar na afscheid te hebben genomen van iedereen, na veel gebel, ge-sms, het persoonlijk uitzwaai-comitee, wat bestond uit mijn ouders en Marientje en veel gejank... ben ik na 16uur vliegen aangekomen in Peru, het land van onderzoek!!

Ben een paar uur geleden geland in Lima, prima vlucht gehad, was overboekt, maar kreeg eigenlijk alleen maar een betere vlucht, KLM ipv Delta, zonder tussenstop van 2,5 uur en een aankomst van 3 uur eerder, helemaal goed dus! Ben nog een kwartiertje op Bonaire geweest, heerlijk temperatuurtje daar...helaas gingen we snel weer door naar Lima. Heb Nederlands meisje leren kennen die gaat backpacken in Peru, over twee weken komt ze naar mij toe. Was gezellig om in het vliegtuig af en toe ff te gaan kletsen. Had window-seat, prachtig uitzicht dus, zo gaaf om boven de wolken te vliegen!! Zat naast Peruaans vrouwtje, ze schrijft boeken en heeft met het een en ander verteld, erg interessant. Bij aankomst kwam een man van het hostel me ophalen, een Nederlandse man en Peruaanse vrouw reden ook mee. Die man heeft ook antropologie gestudeerd en werkt nu voor stichting HoPe, ze wonen in Cuzco. Zij helpen vooral met het bouwen van scholen en het op een hoger niveau brengen van de educatie in Peru, dat nu beneden peil is... Hij is vooral actief in de buurt van Ollantaytambo en kan we dus helpen met het een en ander, super dus!!

Ik ga nu heerlijk slapen, weer een kort nachtje, maar heb in de plane ook wel wat geslapen. Morgenvroeg 6uur op en dan om 9uur vlucht naar Cuzco, daar ga ik echt ff relaxen!!!

Tijdsverschil is 6uur (terug dus...)! Slaap lekker en goede reis voor iedereen die nog moet gaan...

Internetlinks over Peru

2005-01-02T15:43:00.000-08:00

http://www.peruweb.org/porters/
Dit is de vrijwilligersorganisatie in Cuzco waar Louise werkt...

www.bed42.com/mamipanchita
Hier verblijf mijn eerste nachtje in Lima....

http://www.cuscoweb.com/english/cuscoinfo/cuscoinfo10.html
Informatie over het dorpje Ollantaytambo...

http://www.peru.info/index_content.html
Informatie over Peru...

Vluchtinfo

2005-01-02T07:08:00.000-08:00

Nog 2 nachtjes slapen, wat zeer waarschijnlijk redelijk onrustige en slapeloze nachten zullen worden, en dan is het zover! Mijn vlucht naar Lima vertrekt 10.10 met Delta, vluchtnummer DL39, tussenstop om 14.00 (lokale tijd USA) in Atlanta, waar ik vervolgens om 16.30 doorvlieg naar Lima, vluchtnummer DL 335. Ik zal 23.10 in Lima landen, waar ik opgehaald wordt (door mijn prive-chauffeur) om in een hostel te gaan slapen!

Volgende dag 5 januari vlieg ik om 9.00 door naar Cuzco, waar ik een uurtje later aankom. Ik zou ook 20 uur in een bus kunnen gaan zitten, maar met al mijn spullen en nul ervaring in Zuidelijk Amerika leek me vliegen de veiligste optie!

In Cuzco heb ik via via al verschillende contacten, deze mensen hoop ik te ontmoeten in de dagen dat ik in Cuzco verblijf. Vrijdag 5 januari ga ik naar Ollantaytambo, het dorp waar ik onderzoek ga doen. Ik reis waarschijnlijk mee met Louise, zij werkt voor een vrijwilligersorganisatie in Cuzco en woont in het weekend in Ollantaytambo. Zij gaat me helpen met woonruimte en de eerste dagen kan ik misschien wel bij haar verblijven! Alles komt goed...

Websites klasgenootjes

2005-01-02T04:28:00.000-08:00

http://martijndekker.blogspot.com
Martijn Dekker in Israel-Bethlehem...

http://www.littleholland.blogspot.com
Paul Bransz in Hollanda-La Haya...

http://gerdaleeffers.blogspot.com
Gerda Leeffers in Chile-Santiago...

www.whereisandrea.com
Andrea Dijkstra in Cuba-Havana...

www.stinainsenegambia.blogspot.com
Stina Volker in Afrika-Senegambia...

http://www.nicolespellen.blogspot.com
Nicole in Brazilie-Recife...

http://www.carolinebuser.blogspot.com/
Caroline in Zuid-Afrika

Nog 9 dagen...

2004-12-26T07:52:00.000-08:00

Het is bijna zover...over 9 dagen zit ik in het vliegtuig naar Lima, zo spannend!! Mijn eerste overnachting is in Lima, in een hostel met een Nederlandse eigenaar. De volgende dag zal ik doorvliegen naar Cuzco en vanaf daar neem ik de bus naar Ollantaytambo, wat 70 km ten noordwesten van Cuzco ligt. In Ollantaytambo gaat mijn daadwerkelijke onderzoek beginnen!

Het leuke is dat alle Master Antropologie studenten aan de VU deze drie maanden onderzoek gaan doen, al dan niet in het buitenland. Afgelopen woensdag hebben we een mini-conferentie gehad op de VU en heeft iedereen gepresenteerd over zijn of haar desbetreffende onderzoek. Verschillende thema's, verschillende landen en verschillende motivaties...ontzettend interessant allemaal!

De laatste voorbereidingen moeten nog getroffen worden, maar de vaccinaties zijn gehaald, de vlucht staat vast en de informatie die we afgelopen maanden over ons onderzoek hebben opgedaan zit nog vers in het geheugen. De spanning stijgt...!